# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068338:0008
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068338:0008?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 3
# Folio 4v, page id 00068338:0008
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 5r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068338&page=8
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068338/jpgs/default/00000008.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 46 lines, status machine
# Lines: 46 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Onctorun seu Patrum Ecclesiae in ista Christi verba comentoes, vel polius eorum contersiones, satis
inepta: ut agnovit ipse Malsonatus sesuita, easque rejecit. Nam primo, non idem est pelcire quod
sissimulare se scire, vel nolle sicere. Deirde, his admissis, sequeretur posse sici elian Deun Patrea
siem iptm nescire, quod est absursun. Ses ipse Paldonatus alias ingeniosus aliam responsionem Subilanter
affereas, vinea sua caesit. Vulgata respondeo, praesertim Reformatorum, (nam alii eam resugere solent)
est ex sistinctione partium in Christo, nescivisse eum hie diem quoad humasilabem, at scivisse
quoad sivinitatem. Sed J. sistincllo ista vana est; quando ponit urum suppositan filii Dei esse
Deum allissimum, et hominem simul; alque Deum su premum esse hominem, et vicission: quod est absardun
et implicans contradictionem. Eteniim Deus supremus et honeo sunt sisparala: at Dispâ non pobunt.
et se alio terlio et se se invicem praesicari proprie: quos omnes ratione sana utentes, nec eam obnu
bilantes, agnoseurt. Ul ferrun esse lignum, et arinam esse corpus, absursum est. Si idem esset Deus sunus
et homo sequeretur Deum sumum simul esse non Deum sumum, quod est concradictorium. Nec una pars
se toto composilo potest praedicasi proprie, univoce. Deinde quod composito alicui inest secundam partem
quandam et quidam majorem ac potiorem, alque assirmari se eo simeliciler potest ac debet, id se eo non
licet negare simpliciles, quamvis ei non insit secundum partem minorem. Il quamvis corous hominis non
raliociretar nec sciat aliquid, lamen quam anima ejus raliocinetur atque sciat, quis sicat simpliciter hominem
non ralioninari nec aliquis scire. a issi concedent ul dicere liceat, slius Dei non creavit mandum,
non est Patri coescenliatis, quia ista non converiunt ipsi secundum humanam naturam, nisi per idiomabi
comunicationem comentiliam. Z. Quum ista Christi natura humana sicatur conjuncta scitali hy,
postalice in unitate pessonae, none seilas humanitati suae tum arcte conjuncta scientiam hujus secreti
cujus capax esset, comunicavit. 3. Si persona filii quae est sivina, scivit istum siem, quomodo poluit
vere sici filium rescivisse eum? quum illa pessona sit iste filius. 4. simpliciler hic sicitur filius
nescivisse siem judicii, ergo hoc de filio lolo dicieur, non se parte fili inferiore qua non solet vocari
simpliciter et absolule filius. 5. patet hic per silium, intelligi filium Dei, qualenus est Dei filius.
primo ob idipsum quia non dicitur filius hominis sed absolute filius set quem solet intelligi filius Dei
Deinde quia huic filio oponitur statim Paler ejus, qui est Deus, ergo istius Patris filius inteligitur.
6. Dicitur solus Pater scire, et quidem opogite adfilium, idque ila ut filius nescire, Patervero solus
Scire dicatur. Talehine emergit argumentum arcte poringens.
Quicunque scivit tunc diem judicii, is est Paber sesu Christi
(nam Christus qua Deus, est par
ter bristi qua hominis
Alfelius etiam secundum seitatem consideratus, non est Dater jesu Chrijt. Negatu minor
Erg: Silius ebiam secundum Seitatem consideratus, non scivit tunc siem judicii
Major probatur ex verbis Chrisii, quibus sixit solum Datrem suum scivisre hunc siem. Nam si solus Paler
Christi scivit, erg: quicunque scivit is est Pater Chrisi, et quicunque non est Pater Christi, is nescivit,
n
pap+
sed exclusus est ab ista scientia.
igitur conclusio est firma.
Minor aegari non potest; quia est in confesso apud omnes
himile argumentum peli potest ex eo, quod ut hic omniscientiam ita alibi omnipotentiam talem ut
a seipso omnia facere posset, filius Dei sibi Senegavib. Soh. V. ig. et 30. V11). 28.
Tum ex eo quod filius omnia habeat non a se sed sata sibi a Deo Patre. Mat. X1. 27.-
Joh. 111. 35. XII. 3. XVII. Z
7
VII. 18.