# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068352:0001 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068352:0001?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 6, 17 # Folio 1r, page id 00068352:0001 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 2v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068352&page=1 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068352/jpgs/default/00000001.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 45 lines, status machine # Lines: 45 recognised, mean confidence 0.94 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. adeo ac misera um. brovis, haec vita sit, anima autem immortalis monstri simile est perinde homines vivere, ac si rita hc in terris aeterna, futura autem nulla esset. Slimus esse omni potentem omniagi cognoscentem DEum, apud quem etiam de verbo otioso ceddenda ratio erit et tamen ita rem gerimus ac si effugere eum aut circumvenire possemus. Et cum it terra in qua quisque leua est personam sibi impositam agit, alibi vero majora vero sin quibus. destinamur, tamener verse Audio nos vero mania tanquam maxime seria aatr tractamus, cogitatio aum r bonis illis malisque aeternis, pene ad scenicam reptraesentationem rediit, nec animos taugit aut ve in vitae ratione instituenda t commutandave quicquam potest. Quemadmodum enim a sphomines a comoedia aut fabulae audita lectavevenientes statim quicquid hoc est, animo ejcins, nec magis ejus in nostra re domestica quam rationem habere, ac si audivissemus nunquam; ita plerius mirtales pet maxime illi qui sibi praecaeteris el perncta saeunia sapere videntur atque eminere auditas gravissimee ept ectis Eclesiae peructes voleuntus anditis DEI gravissimis admonitionibus, audita concione vehementi ac fulminea peractis Ecclesiae solennibus, aut recitatis domni precum formulis mox statim horum omnium obliti priaem t ac pristinum vitae tenorem servant, veluti si a ludicro aliquo pectaculo ad vera negotia redissent.