# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068359:0096
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068359:0096?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 5, 2
# Folio 48v, page id 00068359:0096
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 47r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068359&page=96
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068359/jpgs/default/00000096.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 72 lines, status machine
# Lines: 72 recognised, mean confidence 0.98
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Et sane verum est etiam hunc ventum, quem
vodeam
respiramus esse quodammodo vehiculum spiritus
divini; et bs animalibus cum respiratione
vitam et vires dare. Et experientia confirmat,
quantum respiramus tantum nos posse
digerere; et cum magno nisu aliquid agere
rolumus, spiritum attrahimus et retinemus
Interim hoc loco cum omnia adhuc sint coelestia
seu et superna ad lapsum usque fuisse et mansisse
intelligantur, ideo spiritus de quo hic sermo,
est, non est aer palpabilis. et spiritus iste longe hec
altiore sensu dicitur Spiritus Elohim, quam ex illo Hebraeorum
more, quo magna deo tribuunt. Agitur enim de Mundi
creatione, ubi s spiritus ille universalis summus,
aeternus in Elohim omnia peragit; per ipsum qui et in Elohim
Gtehim ips creat, et retta in Elohiu
determinat sese ad Mundum hunc nostrum
creandum certas er creaturas, cum ipse in seipso
sit communis et indeterminatus. Spiritus
sumitur qpro omni eoquod est activum, inferioribus
vegetans, vivificans; et unit superiora cum superioribus, coelum terrae
inferioribus, animam corpori; quanquam autem non raro
saepe ipse pro anima sumatur, tamen distinquitur
saepe in scriptura sacra; est enim anima nobis
propria, spiritus vero magi et no qui nobis
poster est nobis a spiritu Dei commodatus,
et redit ad deum qui dedit. Quanto autem
magis recedimus a proprietate, tanto magis
appropinquamus deo, et tanto magis. spiritus
enim
ejus agit in nobis, eti est autem boni
dare non accipere, et ideo in bono juvamur
a Dei spiritu communicare aliis sua, non
appropriare sibi aliena; et ideo in bono nostro fabricando
juvam excitamur, juvamur, imo actuamur
a spiritu dei. sed a mala nostra, tanquam fructum
propria, ipsi proprietatis sive separationis a De,
ipsi nobis fabricamus. Spiritus autem speciales
intelliguntur, quatenus una quaeque res separatim
actuosa ett; et hoc sensu dantur spiritus lucis,
qui scilicet corpus suum jam elaboravere et alia nos jubant in nostris quoque corponbus exaltandis;
et spiritus tenebrarum his vero oppositi sunt
spirit us tenebrarum qui potius ad mortem et
corrantionem tendunt, et inter hos spirituum
exercitus, eorumque principes Michaelem et
Draconem perpetua est pugna, ut paulo ante
potatum est. Spiritus varii ex aqu aere, aquis, terra,
modo
invicem junguntur per communem operationem
Et eum spiritus sit operativus, dici potest,  operationem, t sid ordinata,
aperata conjunctam esse cum quiete, sin inoroinata sit, oriri
sidporitur resistentiam et videntiam. Duplices etiam
spiritus in rebus intelliguntur, domestici, et peregrini,
et spiritus quidem peregrinos hristus ejecit,
sed domesticos tantum ad quietem revocavit atque in ordinem
atque inordinem rejeci redegit. Unde febri iri
non ejecit, sed increpuist eaeterum spiritum Elotim
designare ipsum jetovam, lucem scilicet communem
omnium, tenebris et proprietate separatia b restricta
carentem, etiam infra ulterius notabitur.
FEAEBATUt
+ quae corpus nostrum
elaborat, omnesque
ejus et autor est
m proximus tam
bonorum ejus quam
etiam matorum
seu morborum;
quisque enim sibi est
boni et mali faber
seu ineffabilem,