# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068360:0037 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068360:0037?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 1 # Folio 19r, page id 00068360:0037 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 20v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068360&page=37 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068360/jpgs/default/00000037.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 124 lines, status machine # Lines: 124 recognised, mean confidence 0.91 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. cere neminem estam etRemo de plebe tam imperitum quin norit infinitum perfectinis inter Deum et ereaturas perfectionis, sapientiis nosentiae dbonitatisq esse inne dici potes quo posito manifestum est honorem, qui aa hondrem ui DEd habetur semper ab honore creaturarum infinities maginum reliquiarum angelorum, distare, tcultumis sinctorum satis improprie relisiosum appellari uuneu qui poti homori non tam dicino, quam civili honiri isto illo qui princi pibus qeojumque safurs aut qui vitis praestantibus habetur quam divino colli comparandum et cum illo potius quam mo genere collocand videris esse n edt atque sb no cumm eo genere collocan n esser. Et q quoniam antem tangelos impossibile fil ocebi e signis enfinitum illud distrimen exprimene infinitum, illua discrimen sol signis Rono quibus DEUm honoramus ex primere quemadmodum ut parva magnis componam (nullus Astionomus sustema Mundi exhibitures in modulo aut figura immensum illam deter fixarum uteo sleet fivarum distantiam exime poteste repraesentare poest, hinc cogteginur su honorandi in potest et videmus apud siaelitas eadem od adorationis s quae Deo exhibebantur etiam Regibus, matisque tributas aliisque exhibita fuisse; mens tamen quae sola infinitum iss ita eaque agnitio percipi agnosertis cngitatibi cultrimque recte temperandam ut adeoe in pot ugendum videatur ut posculi homines non tantum est, intereo fateor peralila esse ad majorem deigloriam quo que prifiteantur tant, (Scimul enim omnes) sed et creberime cogitent et augelos, et sanctos semper infinitum illam omnes sunctos, et omnetus omnino creaturatius omnem suam dignitatem omnem potestatem ab uno DEo habere, eum solum in ipsis hoc prae ipso nihili instar esse oecum per ipso eo pse per ipsos coli, felicitatem nostram prodesse nobis, solum in ipsis a nobis coli aomnia sempla omnia altaria, omnia donaria, quae sanctis dicantur Hoc un Aet ali Unum ein infinitae perfectionis divinae consilratio quam omnem idololatriae suspicinem criminis sufficionem seciem tollit, qua idololatria enim nec idololatria aliam rectus ob causam colnicis exprolrari debuit potuis non quam quod illud tanquam summum colepentus quod inneginum seulpsilium autem prohibitios ie cujus etram ipsi protestante rationem habent, sine dubio ad leges Mosaicas r genti judoorim soli datas quemadmodum et Sanguinis et suffocati vitatio, quamque mascente Ecclesia Apostoli necessariam judicabant Alerea adhuc necessariam judicaverant, ad aadem vero Ecclesia adalta, ejusdem divim; spiritus fiducia cum sabbati cultu reliquiis abolevit. qui eruditione aliisque A judrica religi quoniam vero Johannes dallaens, cujus datrium sumerdtione jam dudum pater non minus quam accurata scribendi ratio inter ratione inter suos eminet peculiar libello quem Apologict Ecclescarum reformatarum inscripsit. seclepaati inprimis adorationem Encharistiae ta inter indubitatas g vel unam rucharistiae aborationem quam Romana jubet Ecclesia in Ealesia R omana jussam sulut separationem ne justam et napssuriam protestantium separationi ex cusandae sufficere arbitratur placet viri argumenta audire. Agnoscit ille nihil unitate Ecclesiae optabilius nihil injusta separatione detestabilius esse; nec sese ob abusus ex cessus suos Eccbessiam ex Romanam desermi huminum quos Ecclesia damnet sed ob dogmata et ritus, quod rin imo tiam si qua seltem aliqua Ecclesiae Romanae pars p ea ipsa e rejiceret, quae protestantes intoteranda putant difficilefore um poum genut eriores sallisgraves esse ut Nec omnes enrores sufficere abrumpendae unitati, sed graves esse debere, et qua scjicl se arit at se quae non possunt non laudari ait se findamenta salitis advertant. Hic praemissit possiae considerationem considerandam revitatis causa solam adorationem c ve jussam in Romana Eet cesia et conscientiae preformalorum, et secundum hanc et sa pietatis salitisque contratiam; sufficere enim vel quippe vel qad melatir ci cqui sem sil aircemer dels discrimene so intelleato autem nepu Ecclesia declaravit dan ctos non nisi ut con Go p plationib cesvo vocam immunes quam xiliaqu in tonten ae uus creaturs ul adhibere, quae in colere Dee cosurpantur eolen Fkine fit ut DEo adhibere qui dudum in colendis creaturis sunt usurpat Dei ideam actu ipso cogitation dirigat, sed plerumque eam praesuonat non odeo non ideo tamen eam brai multo minus negare censenduse sed sententia haec semel mensi otsita hausta vel insit omni cogitationi virtualiter inesse censetur. et pro illorum temporum conditione utiles pertinebat paulatim aeque enim eam schismatis causam esse Nam)