# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068364:0311 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068364:0311?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 5 # Folio 157r, page id 00068364:0311 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 156v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068364&page=311 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068364/jpgs/default/00000311.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 48 lines, status machine # Lines: 48 recognised, mean confidence 0.98 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. ((6) Idem autor (pag. 10) Fabulam vulgarem repetit, de Henrico 1V. Rege falliae qui adhuc Reformatus quaesierit ex Theologis suis an possit aliquis salvari in Romana Ecclesia; et ex Theologis Romanis, an possit quis salvari in Reformata; illos affirmasse, hos negasse, et ideo Regem ad Pontificios transiisse. Sed haec narratio fabulesa est: Pontificii et Reformati eodem modo respondebunt, periculosum esse versari in opposita Ecclesia, etsi peculiatu Dei gratianfieri possit, ut aliquis in ea Salvetur. Mutatio Henrici IV. longe alias causas habuit (17) Autor deinde D tentat refutare consensum F vangelicorum et pontifi ciorum in fidei fundamento, et primum p. 13. allegat discrimen circa coenam domini, quia Evangelici non credunt transsubstantiationem quam Pontificii docent vasi Manifestum enim est utramque partem Convenire in docenda praesentia reali(. Sed pantificios ei inaedificasse articulum fidei suae novum nempe dogma scholasticum de transsubstantiatione, quod ante pauca secula stabiliri crepit. Sempore enim Ludovici pii Augusti et filiorum ejus rem adhuc problematicam fuisse constat ex controversia inter pascasium Radbertum, et alios tunc celebres Scriptores, uti viri doctissimi inter ipsos pdontificios hodie agnoscunt 18 Alia adhuc controversia est, utrum Corpus Christi sit praesens symbolis extra usum sacrae coenae, quod Evangelici negant, pontificii affirmant. Autor controver siam putat esse fundamentalem; quia inde pendeat quaestio, utram pontificiorum adoratio sit idololatrica) si scilicet adorant simplexsumbolum et utrum protestantium non =adoratio sit rea irriverentiae, si scilicet non adorant praesentem Christum. (19) Hic autor revera agnoscit, majus esse periculum ex parte pontificiorum, quia majus est ecrimen idololatriae quam irreverentiae. Sed licet Christus, ut deus semper et ubique sit praesens, non semper tamen adorandi occasio est; neque in Eucharistia praecesium aut exemplum adorationis obis reliquit. Constat etiam ntiqu n Ecclesiam ignorasse Hostiae adorationem, neque ideo irreberentiae acensiri. Caeterum etsi pontificii adorent Christum ubi corpore non est semperpraesens, non ideo erunt Pilolatrae, modo probe uint edocti, solum tumensum et aeternum esse adorandum Cultu Latriae, et hoesolum a se, sic adorari, non vero species, aut aliquod qualita adorent tum sensibilium subjectum, nemporem albam et rotundam quae oculis obpersatur (20) Aliud argumentum dissensus Fundamentalis autor ex eo affert pag. 14. 15. Quod secundum pontificiesEvangelici pon habeant Sacerdotes, qui posint administrare sacra mentum coenae et absolvere a peccatis. Sed haec quaestio non pertinet ad essentialia Salutis, quia apud ipsos pontificios constat, homines posse salvari sine sacramento coena et sine usu el avium: et convenit, sacramentorum non defectum sed contemtum camnare. Interim de esse Evangelicis Eucharistiam et Absolutionem Pontificii nunquam probabunt, neque conceditur de Essentia Sacerdotis esse, ut abrpiscopo ordinetur; et si regulariter hoc boni ordinis c ausa observari debeat. Neque enim deus gratiam veleste conditionibus ejusmodi alliuant unquam, quibis humana quaedam tyrannis stat iretur. Neque excommunicatio injusta quenquam beneficiis spiritualibus privat. Ex communicatio vim habet, sed clave non errante, ut loquuntur. 21) Hit quidem Autor (p. 17) etiam minimam veritatem a deo revelatam neget (jesuitae in colloquio Ratis bonensi pro e pro exemplo adducebant motum caudae canis Tobiae) eum facere Deum mendacem, et proinde everteremne fidem et pietatem. Sed tale argumentum est sophisma; id enim ab eo demum fieret, qui agnosceret veritatem a deo revelatam esse, et tamen eam negaret