# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068365:0058
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068365:0058?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 7, 6
# Folio 29v, page id 00068365:0058
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 28r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068365&page=58
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068365/jpgs/default/00000058.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 63 lines, status machine
# Lines: 63 recognised, mean confidence 0.95
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

xxpessima
aures amimminque
animabus
 uti parum firmae sunt, ita
dudum a summis viris inde a
renotissima antiquitate in clara
luce positi, de Christianae
Caritatis prraecepto summo,
utque inde nata necessitate
Untatis, ac de
+ad solvendas omnes
objectiones
ajunt
faque non sufficere illas cotholicae
commodas
fidei expositiones tam speciosas quam
1,o
serio
diu Ecclesia praxe s non ostendat
praxi sua, dogmata quae ipsi imputantur
non tantum a se non doceri, sed nec
tolerari.
Atque huc in fallor in summa redeunt. qui
bus multi etiam bene animati fficleates
qui
Excusationes illum quibus multo, etiam bene
animato, ad huc morantur, et quasi compeditu
quilus dam illigatas tenent, ut de humanis
quibusdam motibus nihil dicam, constant enim
et quasdam
tose rerum suarum statu, variisque ne-
tacita judicia verentes, ne Aposta tae ac viles
venalesque homines habeantur, falsam existi
mationem vero veris bonis praeferre; atque
adome et annes auimumus mature occludere
obfirmate d aures anamunque mature
decluderet quod tentationis genas inter
periculosissima est ac generosis animis
novissimum superatur. Sed his obstaculis
missis quae non nisi recta intentio divina
miseratione excitata vincere potest
detrietnos non de affectibus
sed rationibus dicemus quae quidemt per
se evanescerent, si satis vim perciperent homines
magni illius dogmatis, vera Ecclesia, nunquam
interitura, nunquam obscurabili, nunquam deserenda
ita enim ipsi facile satisfacerent sibi, agnoscerentque
in salutaribus nec errare, nec intolerandu ferre Eccte
Anathematismum. certe quicquil aut permilsit aut
exigit, ita esse interpretandum, quemadmodum posti
possulat intentio exigentis, hoc est ita ut a nemine pro
quaeat recusari. Si quid alicubi imprudentia hominum
secus fiat, adeo non imputandum esse Ecclesiae, ut vlnemim
magis quam ipsi improbetur. Quae quidem panea suffi-
cere posserit, nisi ritio mentis humanae generalia utcunque cirta
tarum porsent tangerent animus varii se arlicularium rerum imagi
cum iritur ciristinum
cessitudinibus quasi compedibus illigue atoptentri
alios amicorum notorumque exprobiationes et
atque falsi honoris imagine in proposito
siam et in aliis non exigere consensum multo minus
nibus prae ventos, ac proinde nobis quoquesset communi imbeciltitati
escendendum.