# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068367:0709
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068367:0709?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 9
# Folio 355r, page id 00068367:0709
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 356v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068367&page=709
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068367/jpgs/default/00000709.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 87 lines, status machine
# Lines: 87 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

rentamen Expositionis irenicae trium potissimarum
inter protestantes contio versiarum
res sunt pannariae controversiae inter Evangelicos
et Reformatos.
eximae prima de coena Domini, quae
cassam schismati praebuit; secunda de persona christi, quae ex
decretonelectionis et reprobationis
in
quae novissima supervenit ex studio contrudicendi. Ut ab hac inc
fam quidam maximoi
h vocant decreto, sunt qui
Ultiman st qui maximi momenti putant, sed sine cansa
neojudicio. Nam utraque pars consentit Deum agere justissime et
sapientisime; hominem nullum bonum motum spiritualem posse exercere.
nisi ope praeveriens gratia; et tamen salvam manere hominis libertatem
ita ut non necessario sed sponte et cum electione agat, convenit ptiam deum
polle peccatum, et mortem peccatoris; voluntate illa qu nisi ta
i impedimenta a majora objicerentur(quae summa Dei potestate remover
mpientiae ejus consertaneum non foret) eHectum consequeretur ut nisi interdum
impedimenta objiceentur, quibus superandis impendenda esset summa potestas, quod in eo casudemis
uod sapientiae  minus consentaneum foret; atque ea ratione deus peccatum
ermittere dicitur. (quod in casu finalis impoenitentiae damnationem secum fert)
permittere dicitur At omnies consentiunt, quis Dens eligit aut quorum damna-
tonem permittit, voluntate illa, qua semper habet effectum qui salvantur aut damnantum
sers eligi aut eorum damnationem permitti (id est pos reprobari impoenitentiam finatem
ostremo sua
omnes consentiunt, convenit orum decer
ecindum
atersuce
dispensationem
finaliter habent salventu habituri sunt salventur
mediorum salutis per quam fit ut alii ad eam pervenant, alii secus
ab arcano dei bene placito pendere; id vero non esse oriri Z tyrannica
tondum ab adtqrannaa qu ita absolutum debere concipi, ac si deus
sine ulla ratione levitate quadam, aut irrationabi et caeca velut sorte
(3 ana ca A APo 6Co NO AN V a hos illis praeferat; sed esse regulatum
de divitirum et sapientiae cajus rationes et impellentes
non sunt nullae, eesi la tonus in huc vita peretrari non possint.
Mis autem utrinque ap admissis noncapparet equ
praxi pietatis, consolationis et admonitionis obstare possit; nihil
vohonori dei  derogetur. Et qua supersunt controversiae aut
sunt verbales, pendentque ex diversis terminorum acceptionibus, aut d ubi
reales sunt, non sunt nisi philosophicae, quae unioni obstare eo
minus debent, quod Lutherus ipse magis Reformatorum sententiam
secutus videtur, et  magis Reformatorum sententiam hic
secutus videtur, et cum ipso initio Melancht hon, quantum ex
in prioribus scriptis etiam Melanchthon. Et nunc in Bo
neque ideo a s ab Evangelicis damnantur : in Romana autem
Ecclesia Thomistae et cum scotistis et aliis h pari ratione
colliduntur salva unitate.
Altera est controversia de Persona Christi et potissimum
eo redit, utrum humana Christi naturae  per unionem
personalem ita communicata sint attributa divinae naturae
ut dici possit: Humanitas Christi est omniscia, omnipotens,
comniprasens. Hte reformati Has propositiones Resormati negant
solent megare, et quidam etiam  vangelicos interhos vero sunt.
amen quidam quangelici, qui admittunt Humanam christi naturam per unionem vellut quidam addnt
sse omnipotentem et omnisciam, sed tamen non esse omnipraesentem,
quidam denique qui se Vrubicos Lutheranos appellant molent, .
etiam omnipraesentem dici debere contenbunt. Videntur autem
vereri ne Reformati unionem personalem duarum naturapum
punctae uquemadmodum
acuent, quasi quasi duae naturae essent tantum
oasseres, ut totum quidem habeat idiomata sltets unum
a tem unitorum nihil alteri conserat, quod Nestorianum esset.
coptra Reformati verentur ne per illam communionem idiomatum
t aeqid poeturs, e quo estunnt sate utuicae aespegat
omnibus etente
eudim quae ir
odemuu spat
etim dili pidest
omnes salventur
voluntate seria
sed non tamen.
loquamur adhibet
at quadeo one
onatum
quaeindeo nunquam essect
supremaepatestat  mapu
ut
totias potestatis quae
in agente est, ac
a a
per exaltatianem
idiomata divina
rursus discrimen est, nam quidam
aliqui volunt sentiunt