# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068369:0191
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068369:0191?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 11
# Folio 96r, page id 00068369:0191
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068369&page=191
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068369/jpgs/default/00000191.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 53 lines, status machine
# Lines: 53 recognised, mean confidence 0.85
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

ait
112
ici
etio
ntelo
Con
12.l
ori.
2Mes
liaut
tdi.
pini-
HIs
Urtit
lin
l
det
Lrimo considimus, quod quicquid de viriis scholisticis loguendi modis sit, inre tamen omnes
Onino Christinni distincte e ciscrete informati, jum Deo lius in his conveni int Z. quorl solus De.
us sit eausa efficiens justificationis, grati vet gloria peccatoris. Z. Quod solus Chistus sit horum
Liusa meritoria. 3. Quod interni nostui altus sint conditiones quedam intrinsecx id jutificati.
onem a Deo praecequisita. Paramenta vero et ministri actio sint concitiones extrinsecr, id quo.
rum quaesentium Deus ita voluit, ob merita Christi peccatorem sanare, sicut ouim shrelitas a ienet
scupentis presentiam. Lsicet autem per huc verbu: quorum remiseritis peccata eE: Christus ecclesine
ministus delegatos sudices remisionis constituit, quia ramen ipsi renisio in re a Deo efficitur, ente.
nus solum ministri actio, adidem consurere confertur, ountenus Deus ud remisionem conceden-
ctam ejusmodi actionem praemitti voluit
Secundo sit ul sit, quastio cit de nonine in re vero sufsicit, quod uli in dies magis innotesidt,
etium ipsi discretiores Romunenses conveniant in hoc, quod justificemur esoloisicemur outis exsoli
Dei miseriioraiai eratia, ac per sola merita Chisti, non autem per propiur rul aliena crertuirum
Guantumris enim ad veriicandas scripturas, que de meritis e mercede nostrâ nc cocona justi
ix loguuntur ecrca rationem meuti humani Scholasti omnes nulla dispulent, moceratio.
res tanen Gomunenses, tale quid cicca ipsum substantium justificationis et gloiia, seu cirea primi
ut dicunt oiuslum pentia et olbrix intemerarie negint. Celebenima vero inter illos pcotistarum scho-
a
la scun en ali permulli sustinent rationem meuti qualitercunque sumli non ab ipse actionis humi-
na natura aut propatione, sed asola misericordiosi Dei rcceptione provenie. Licet auten de con-
prutuitate aliqua bonis actibus circa peremium compelente mentis siat, 1. uc amea potius est quid
negativun, seu carentia illius imposibilitatis cum acceptatione ad premium, qua in malis actibus
invenitur, quam aliquid positivum bonis actibus intrinsecum, quod pixcise rulione sui rcceptio.
nem ejuamium exipat. Huc enim in soli nisericoreio Dei libertate, non vero in ula crentura
qualitare fundatur. Einde nobis sanè cun ecclesis Renani in ho puncto convenire facillinum
erit, siselun Geotistuum doctrium, ubi liberum unicuique est profiteamur
Certio, dum dicinus solum fiden justificare, fiden vivum seu chiuitite injormatum intelsi-
dimus, neque vona opera exclucinus, sed fiden jiauciumque in illa, cum per sola Chiisti merit iju.
rificemut. Deinde cum fices sit actus intellatus, ille soli ex natura sur competit merita Chi-
Sii anima reprasentaie, et sic assecurare Denique sola fides estendix internae inispositionis quae
justificationem antececit, quidl in hoc polest dificultatis super esie,
Duuto. Nulle prorsus actiones exuinseca verbi oratii, senunia, discipline, coumonix oP: 21.
fione sui a Deo recipiuntur castiountur aut praemiuntur, seu pplum ratione actuum inter-
norum ficei adl merita Christi unde enanat eorum accepratio ad meritum, et intione finis
ad quem abiisdlem internis distinouuntur
Duiito Gunstio ila de nodo, quo per jus isintionem preculun tolitur, breviles e inscgu ex