# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068371:0061
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068371:0061?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 12, 2
# Folio 36r, page id 00068371:0061
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 37v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068371&page=61
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068371/jpgs/default/00000061.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 64 lines, status machine
# Lines: 64 recognised, mean confidence 0.91
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Ll. lal. 1084.
V
iterae suce, in Exene
non potuerunt mizi non esse gratissimae, miri
fica quispe benerolertiae suae erga ne sipnificatione plenae, sumnam Eruditio–
nem et prudentiam per omner linear spirantes. Pro benipnitate (orbero ex
sibita, quam is literis ad me muper Goslaria datis, valde depraedirat
et Aumo
invenis vere docti et industui rationem esse habituros. De publicis quid
scribam, aut non seribam, vix scio: Adeo ut rectiosime judicar, in summum
e
periculum adductae sunt res Curopa, et imprimis Germaniae, ut divino auo
Mylaris auxilio opur habeant, ni funestus exitur timendus sit. Ratisbo-
nae quidem cum Electoribus plurinii ex Priacixibus in inducias cum Gallis consei
tire videntur; quo succensu, mex patebit: De decoro non habent, quod jactent
pleriue Curopa potentatur, qui dudum secordia, aliioque innumeris vitiis, infeli–
ces e debiles facti sunt. Prastat, institati nostru lenacer; de ne litera-
Andivi aliquotres Theat
protestantes necusari,
ria apere. Et primo quidem encomium; quo excerpta, a me missa,
prosequeris, inflare me fortasse posset, majori de leboribus meir, quam par
quasi philippotam
travio antub
conjuge non contento
naturalis pricitet
c
est, opinione; sed ego me metiri didici modulo meo, et ex illo ipso judio
cio Tuo, nitidoque stylo, quo mea non tam expressisti, quam prorsus meli–
ora e cultiora effecisti, intelligo, quomodo ad linam revocanda sint,
quie scribo, si satafacere publico debeant. Utinam non tam lonee disjun-
cti essemur, mihique liceret, omnia mea tecum communicare, et emendan
da libi tradere. Nondum vero mihi constitutum est, an propredi in illo
opere, et ad editionem provolare debeam, nec ne. Nam praeterquam
quod frustia scribi constat, quicquid impietati et stultitiae seculi oppeo-
nitur, risusque potius et contentur, quam laur aut eratia inde prove-
nire solet autoribus; alium mihi laborem nescio am praecipitantia mea
an amicorum, mnium nuhi tribueatium, studium praeparare videtur
Nota Tibi est, sine dubio, hictoria Lutheranismi, a Lud. Maymburpio, tot
librorum fabro, edita: Eam Latine verti et refutari debere ajunt, ad
retundendas honcinis sycophaatias, et vindicandum Principum, praprimis
Saxonicorum, honorem, quem ille, licet modestiam in provemio professus, pro-
terve ladit. Theologorum, dixiu operam requiri; sed quia dlosmata le-
viter attiagit is scriptor, et mihi ad archiva Principum, ex quibus
illmms Grotius noster hoc mihi semper commendat ut qua dita quacunque occasione obsequia et cultum rx
a se denuntiem.
Burgdorfio, ubi conventas sunt Ministrorum serenissimae hunius semilae recta BCrolinum
proficiscetur, eo maxime consilio ut quies inferioris saponiae conservetur in id enim sibi
quoque cordi sore feremissimus Elector Brundeburgicus ipsaepe testatus est. Sed
prencat
Et carte quae nan a danis in Pacatu lancuburgico fiunt, conjunctam ocinorum operam postulant
tentari dicuntur in transalbianis regionibus omnes vicinos quin et satis dissitos principes
efficii sui admonere vitentur
Etputi eos offirio suo non defore suppeditatursque quae salis tacere
possint. id autem scriptam quod sin Theologorum saxoniae supenoris
manus inciderat, diterisque Electois adjunctum erat, non satis agnoscunt
X1I
 et despecti
indomitae natura
praetexta indomitae
nalurae pruscum
indulserint, q
imputatio quo
veritatis habea
isitione digna