# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068371:0063
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068371:0063?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 12, 2
# Folio 37r, page id 00068371:0063
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 36v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068371&page=63
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068371/jpgs/default/00000063.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 33 lines, status machine
# Lines: 33 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

tum est, qua sentiam exprimere, multo minur sententiae rationes dare.
Proniam vero tantam de Diitate etsinceritate sua concepi siduciam ut major
esse non possit, breviter et pro modo epistola, quam justo longiorem evadere ve-
reor, animi mei sensa explicabo. Cane cum juvenis essem et aularum inpemo accommoda–
tior, saepe nutei in mentem venit, nec deerant, qui idem dirserecert; Durinc lvehenen
tiur actum fuisse a Luttero et Principibus, ejus consitia seutir, adversus, sedem Lomanam
nec desperandum fuisse de concordia, si Bhilippi et aliorum moderatiora consilia loam habu
issent, dut adduc invenirent. Sed, crescente aetate Bexperientia, iis assensi, qui irreconciliabile
Ichisma hoc esse statuerunt, neque intellexi sucusqu sat eraver rationer, quae me ab hac opinione
depellerent. Minime vero omnium (liceat hoc nihi apud se tato esserre) is mihi esse vedetur Bi
niensis, quem Deus ad tantum opus instruxerit, non si doctrnam, nec si mores rerpiciam:
Deterret maxime, quod omnia humanis politicisque consiliis constant, quae proponit Prinaixibus
enim et nobililati sacerdotia opima, Beologit titulos et honores, posulo promiscu
um sacrorum usum ostendit; iInterea non tantum putidissimos et crassissimor Romanen
sium errores retinet, incrustat, et quacunque rhetoricandi arte potest, excusat, sed de
vera pietate, anima Critianomi, ne mutit quidem; neque quae ad illam stabitier
dan faciunt, unquam mihi serio expendisse videtur. Vacillartem etiam non lemet
brevi licet hoc colloquii tempore, deprehendisse mihi, visus sum, neque constatapud
suos ejus illum esse autoritatis, qua eficere valeat, quae pollicetur. atinam ad tole
rantiam saltem mutuam, eanque sinceram, et viris bonis dipnam, deduci dissentienter cir
ca relixionem porsent, et ad preces communes, ut Deus illuminare errantes, et Eccle
siae siea pacem, non externam illam, (quam in unitate Capitis visibilis illi nobis
depinpunt) sed veram et salutarem lareiri velit. Dem ut puritate et sanctimo
nia vita certaremur. Sedeanon sunt secula nostra (ut de vaticimis sacris jam
nihil dicam) quibus tanta felicitas speranda sit. Furgabit Deus, credo, alio et acri
ori, sed utique salubriori, modo, triticum suum a zizaniis; idque fortasse citiuc
quam vulgo creditur. Sed nollem haec alios, quam Tibi, in praesens scribere,
aut si quos satis fidor et bene animatos esse nosti, apud quos libertar haec mea
mihi innoxia sit. Id a Dn. Grotio mihi proniteo, eumus meo nomine officio-
sissime salutari cupio. Tibi, quoque viciosim anni, quem coepimus, multo-
rumque, qui sequentur, latos succeosur apprecor. V. Meusheluem d. 21. Jam
am. Aur. 1664.
observanti s. deduit