# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068374:0252 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068374:0252?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 13 # Folio 126v, page id 00068374:0252 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 135r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068374&page=252 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068374/jpgs/default/00000252.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 39 lines, status machine # Lines: 39 recognised, mean confidence 0.93 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Expreste ut necessariam injunxerunt. Nec obstat, quob Apos loli Jedaeis minitio Sdeum initio, non vers dum Ecclesia jam plantata fuit, pluera dissimi, laverint, quia imprimis dictam sanguinis abstinentiam e alia plura intacsa reliquerunt. Dende licet Ecclesia jam sit plantata; Utrague tamen leuniendorum, pars supponit, quod alterius popiilus cirea aligua d suos errores tales patiatur ingressiones, ul polius unionem, cum Ditho doxis fidelibus s: in qua Brentia Ecclesiae quae nimirum nil aliud est, quan verorum fidelium caeluse unio: deserat quam illos. Er, quasi de nouo plantata fuer, urostolice esit difsanulandum qu’et nunc usque sum Ecclesia per hanc unionem 20. Quia Siciti olim ad conversionem orbis Solius Constantini, qui illum regebat, dispesi tio suffecit, sic modo ubi populi tam innumeris subjacent Princi hic capaous nibus e si aliquoe illos in Ecclesiasticis, nilnisi per ministros tollamur, qud poterunt. aut quid volept? duccate pastorce Ecclesiae operantur, si his creditim, pudlice et expresse ertores suos quibus pogulos sibi commissos seceperunt, e profitentur, hi ob eom munem plebis simplicitatem, in mentis confusionem e in Atheismi periculum inciderent. Cum enim erga alterius partis Partores sadu, ciam, nec dum conceperint, e proprii erronea este consiteantur, qu’ae nites illis hactenus, verbim Dei allegando adeo similiter impresterunt vectant rapidabunt. quo se versant, subito nesciens, facileque hor consersores capidabune. Necebse ergo est, ul dum hi errorem Suum, ad Dei gloriam revocant, id faciune talem ciica pristinam erroneam doclrinam suam distinetione et facrant talemque veritatis recenter agnitae explicationem addiicendo, quae est asid prudentes revocationi equi valeat, et apiio pleberos absqe di– di scandali periculo veritatem, introducat, ac errorem pristiniem tum insensibiliter ediceat, hunc enim modum, dum Apostolorum tum Conciliorum in similibus diseretio servandum ostendit. quada