# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068374:0438 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068374:0438?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 13 # Folio 218v, page id 00068374:0438 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 219r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068374&page=438 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068374/jpgs/default/00000438.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 29 lines, status machine # Lines: 29 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. animi mei sensa explicabo. Sane cum juvenis essem, et aula nim angenio accommodatios, saepe metri in mentem venit nec deerant, qui idem dissererent, dunus et vehementius actum fuisse a Luthero et Pincipibus, erus consilia secutis, aduessuo sedem Romanam, nec desperandum fuisse de concordia, si Phi rippi et aliorum moderatiora consilia locum habuissent, a adhuce invencrent. Sed, cresiente aetate et experentia, ut assensi, qui irrcconciliabile schisma hoi esse statuerint, ne que intellexe hucusque sat graves rationes, quae me ab es hac opinione depellerent. Minime vero omnuim (lios hoc mchi apud H tuto efferre) is mihi esse videtus Thi niensis, quem deus ad tantum opus instravent, non si doitinam, nec si moret rehuciam. Deterret maxime quod omnca humanis polcheri que consiiit constart quae proponit. Pincipibus enim et nobilitati sacerdotia opima; Theologis titulos et honores; porulo promisea um sacrorum osum ostendit; interea non tantum patidissimos et crassissimoo Rormanensium erroret reti pet, increstat, et, quacunque thetoricandi aste potes excusat, sed de vera guietate, anima Christianismi, ne mutit quidem, neque quae ad illam stabilcendam fa- ciunt, onguam mini sesio expendisse videtas. Vacllan tem etiam non semel, brevi licet hoc colloquu tempor deprehendisse mihi visuo sum, neque constat, apud suoo euis illum esse autoritatio, qua effidere valeat, quae pollicetur: Vinam ad tolerantiam saltem mutuam, eam que sinceram, et viras bonis dignam, dedueai dissentientes circa religionem possent, et ad preces communes, ut Deuo