# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068375:0754
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068375:0754?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 14
# Folio 365v, page id 00068375:0754
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068375&page=754
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068375/jpgs/default/00000754.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 87 lines, status machine
# Lines: 87 recognised, mean confidence 0.86
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

 unsore
 oil exuours rouo ps omno p’onjogviorub
oo oregueh un droor mpro donon dorh dvoy
asor ombro oego ponos (ovitz yoomo (3)
osuvuo ruom aers ooruco ruvovy: rnn muoro en
uprur osso innossor po ndefoiso douopens povoib
un om: go osser veerso ny grgis (eno rpv 9
orpoiretur 
apeuh dzoyg dorso mis  vol ue mvuo
cont junnamuue ruvuets vito um nb doono urp
possuer veu empure en vosas ugus oro ei ojnt
wers vausas . ontoge doueur sfoso mbjo vem vunne
ranun t p duripo vo opouv Bosobo visque ou vub
ouconhome pons rovuvib, mou ug nlasi orprono
oube’oupuare (s ossorl vnb un 10n) suorosoe
8o deuzos ranenvoy embenseunubrs. virart ponh 2
aa ennbgo  oonn uouve onpuxA qonoju ingnée
 ouso o enve remueus umg upiso 
mnaons.  uperger, oou ista runeuor ougmo ossis
cr oningnoob sopu unsoue p phranga run
psit vaoe vpvosr omporn oise vuoueos vgnrop (v)
 oum ouvissnur eovoynssfuer 1 dovoxorose ()
orsoz urasma orhevnbg (9) oue yevs vostoito
se eor  um ume uo e: prrore onpge
(V) visoz vuoiuo  orb’oreguitis in onpuougu
drno vyn haisso vnue voopherb g0 eea o vuvit. H obz
rnegroy. G. Gongneojosou uun
peoib. or vnons oissers
y
his baptismumi, confirmationem et ordinem sine savrilegie
(H) reiteran non posse. Receptos quoque et approbatos
Ecclesiae latholieae rituo in supradictorum omnuum sa-
cramentorum solenni administratione recipio, et admisto
Omnia et singula, quae de peccato onginali et de iustr
ficatione (L) in Sacrosanita Fridentina Synodo defi-
nita et declarata fuerunt. amplectos est et recipio
(1) sine sacrilegio) si sacrilegium est abusus improbus resum
divinarum, fatendum est inutilem Parramentorum rei
derationem a sciente factam sacrilegium esse.
(2) peccato onginali et austificatione) ea nuper examina
neque animaduessi, quod cum ratione ac senptusa
saera pagnaret.
(M) sacrificium) Non video, qued prohibeat, proprium
sacrificium in rucharistia intelligi: neque enim ab
sucdum est, quolidie deo offerri corpus Christi, quam
uis passio ecuo ad salutem nostram suffecert. Neque
enim Sacramentum Eucharistine nos saluos facit
sed in via salutio confirmat. Et vero cum quotidie
in Euchanstia corpus Christi quasdam condisionea suce
leges subeat, quales sunt, praesto esse, in hostia con–
linen, manducan, recte dici potest, hanc nrumitiatio
nem atque submissionem (quae tamen de glonoso Christi
statu nihil detrahit) sacrificium esse adhuchodie Deo
factum, offerente sacerdole, quemadmodum pamum sa–
erificium obtulit Christuo ipse. Et generaliter consecrare
est, ad sacros osus destinare, Christi corpuo autem in Eucha
ristra ad sacros vsus destinai, concedunt omnes
Auod autem sacrificium noc propitiatorium diertus
Taluus esse potet (2), quam in graesenti sponte profiteor et
vecacitae teneo, eandem integram et inuiolatam osque ad ex
tremum cortae spiritum constantissime Deo adiuvante retinere
et confitea, atque a meco subditio, vel illis, quorum cusa ad
me in munere meo spectabit, teneri, doien et praedicari.
quantum in me erit curaturum. Ego idem X. spondeo, vocceo
et iuro. Sic me deuo ad adiuvet et hace sanita Dei Euan
gella.
me potissimum haerere. Neque enira horno quus et moderatus fa-
eile induii potest, ut erroribus saepe non maximis, neque ob-
vuo, et peesumgne in quadam ratiocinandi subtilitate consi-
atra quam nemo saluus esse potest) Ergone damnabuntus, qui
credunt, sjuntum non simul à patre filio que procedere, qui du-
bitant de appedlatione sacramenti, an ea (exempli causa) matri-
monio propre competat; qui putant, reiterationem confirmati
onis aut didinis non esse sacrileguem, qui de aliquo c
ptu scrupulum fouent, qui circa aliquam subtilium illorum
articulorum de peceato originis, justificatione et poenitentia
definitorum errunt; qui putant, invocationem sanitorum
melcuo omis posse, qui imaginum venerationem non probant
qui dubitant, un indulgentiae diminuant poenas gasgatori;
qui dubitant, an petrus fuerit Apostolorum panceps autoritate
praeditus prae cete cactena, qui dubitant, an Petrus fue-
rit Episcopao Romanus; quei dubitant si non de articulis,
saltem de Anathematismis? Si omnes isti damnandi
sunt, credo in ipsa Romana Ecclesia paucissimoo virot es
ditos et prudentes saluan.
Ex orius. un odibe. Reg. Htann.)
Dentibus anathema dicit.