# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068376:0254
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068376:0254?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 15
# Folio 124v, page id 00068376:0254
# Scan: The same scan as fol. 123r (00068376:0251), where its text is given.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068376&page=254
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068376/jpgs/default/00000254.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 33 lines, status machine
# Lines: 33 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

.
Leibritu Epistola ad Sectiendorfium do 17. adec 691.
dime
l et Generosissime Dorine
buantacunque fuerit mea de magnifico illo munere expectatio, quod
orbi dessinabai; fatendum et tamen, dotam magnifudinem euit
tum demum nobio intellettam fiusse, cum unacedibilis ourae tuiae
ac summi ingenio fructua nuperrime privatum bonum esse desui
Me certe non tam ea efecere, qune a de expectabam dudum (quan
G
quam capitalia sint.) scilicet vir uedieri maxima, nohitia rerum
gravissimarum ad religionem et rempublicam pestinentium, eloguem
fia denique digna sesiptore, digna argumento; quam quae sponde
resibi a persona tua, a dignitate, a valetudine audar vel ini
quum etat: labor scilicet immensut, diligentia infinita, com
plerur vastissimi openo intea id tempuo elaborati, quod delicatio
ad legendum, studiosis etiam ad intelligondum via satio erat.
Hace sunt, qune me (fateor) in stuporem dedere, etiam primo a
frectu. Qluid duinde in legendo progredienti faitum putat
profecto poenitet me piguit que ordinio nostr, qui sibi studia
aterarum quasi propra vindicat, domi suae ac velut in suo
regno vich. Hoc ego mchi tacitus decebam, tanquam onuo.
quae que de populo, qui aliquem harum gustum habet. Et
magnitudo admorationis pene pruati veneffieri sensum obrne-
rat, donei a lectione interquiescentem offieu memona intes
pellacit, successit que pudor et conscientia splendoria Jui et te-
nuitatio nostrae, cruuo vtruoue opere tuo dono mchi misso
oblituo videbare, me vero dememinisse non decebat. Videbam
me hinc sibi eo nomine debere gratitudinem eum omnibus
gratias eum paucs; quas ago brcunque, quando, ut res posulas
non noet. Neque aliud quam eultum reddere in mea manu est
commune tributum magnae virtati persoluendum; tametsi
Eoeterea pevaliara et ipgentia in me benesicra tua aliguio