# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068376:0355
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068376:0355?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 15
# Folio 175r, page id 00068376:0355
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068376&page=355
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068376/jpgs/default/00000355.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 37 lines, status machine
# Lines: 37 recognised, mean confidence 0.90
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

de
P.3. Speneri de nour Ronae dentamine onconis nobiscum
nec Episcosam Neostadiensem 13. Aptr. 1689
 
+
e
uod attinet piscopum Aeostadientem, mihi ille drancofucti ab
quando locusuae est: iisi aliio conferatur, moderationem lau
dacio, nec de candore enis, cui alii parum fidebant, dubitaci
consilia tamen onconis, quae prolixe mini exposuit, grobare
nullus potui. Meo certe sensu, si aliae partet dissidenteo
(quod de pudenbu aliquibuo, si poudentes ret geresetus
non desperarem) oniri possent, Rona semplicites irreconciliabi
rix est. Talia erum pancipca fouet, quae onconem nequidem
ferunt, sed subiectionem postulant: cumque Tridenti hacretia
condemnati simus, vel vi hoc ommine soluatur, illiuo loncr
lii decreta omnino suscipienda sunt. atque adeo subeundum
rugum, vel ipsos concedere oportet, Ecclesiam falli pohuis
le quoono omnem suam strceturam euesterent, onde ca
Tum terramque miscere mallent, quam ipsam potentae
suae arcem prodere. Unde quiequid etiam abusuum cor
rigatus, quaerunque nobis libertas promittatus
dum illa Ecclesiae autoritas (qune religionio Romanae cor
est) servan debet, nehil agitut, et noo mento vel tuta time
Mad. Hac de causa, cum Episiopuo ille iam valedictuns
adhuc interrogaret, quae mihi spes supecesset, non posui
negare, mitu nullam esse, sed credere potrus. Ecclesus no
srio ea eo iam periculum metuendum, si vel in traita
huae desoenderemus, vt de horum exitu non dicerem. Me-
muni vero faisse tum alium Virum prudentissimum
quo cum de successu non aliter, quam ego, sentiset sua
debat tamen, si seno negotuim orgeretus, ut non a limu
ne repelleremus, sed ad traitatus descensuri, vel oblatas con
ditioneo xaminatus, hoc ante omnia securitate nostra id
exigente decrdi postularemur, quae sedho siomanae futura
esset, si ad Ecclesiam istam rediremus, poletar: hanc erum
qunessionem cum decidi cura nunquam passura si