# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068377:0984
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068377:0984?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 19
# Folio 495v, page id 00068377:0984
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068377&page=984
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068377/jpgs/default/00000984.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 60 lines, status machine
# Lines: 60 recognised, mean confidence 0.90
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

e chalium peccatorum fm matericte consulit in actu peccandi pardeterit, sioe in prdtenta
omstione actus alicuius lege prdcepti. Aitualium peccatorum formale et reatus culudet peenae
qui en acta peccandi pulterito aut ex omistione acteus, lege praecepti resultat; hominemque plecatorea
culud et poent coram deo reun constituit. Habimalia percata sunt peccatum originus et habitus
vitiosi mate agendo contracti, quohum materiale est ipsa habitualis propens io in matum, Hor-
male, ut sppra est reatus culid et poend eo eo rejultats
Lndstio agitior, son vere tollantur peccata per ipstidicationem, inteluus stur vet de fornali
neccatorum vel demateriali. Li de matteriali intelligatur qudstiio, Potestantes ejus partem
negativam ampleituntur. Et quidem quod attinet peccata actualia, clatum est Morum materiale
non tolli per justifocationem. Consistit enim uti dicitur in actu peccandi praterito vel in
proterista omissione actus lege precepti in quo duo spectanda veninat, unum, ipse actus
contra legem admistus vel omistu, alterum respectus ejus ad peccantem quo eum peccasse denominat
fiigitur peccata artualia per justificationem tolluntior quond matenale, neb tollitur ipse artus
peccandi preteritus, vel tollittur hespertus hujus actus ad peccantem, ita ut is qui peccavit, peccasse
amplius non dicatur. Sed neatrum dici potest. Non porlus quia artus peccandi pretentus, hoc ipso
quo praetentus eit, coste dejut, et proinde nullum ampllins habet esse reate, quod per justifi caetionem
tolli gueat. Cerustio autem artus preteniti non est has positivum, sed negatio hujus eam este reale
nullum sit nec per qpstificationem tolli poterit; sed et posterius dici nequit. Si enim respertur
ille artus peccandi ad peccatorem tolleretur per justificationem, fieret per eum, ut qui nec
uit, non peccaverit, atque sic factum redderetur infectum, qui v.. g. siortatus sit non fuem
scortatus, gud ert manistesta contradictio, Atque in hoc A. Catholici nobis lum credo consentient.
Luod ad peccatum habituale attinet materiale ejus habitualius scilicet propensio ad
malum frangitur quidem crucifigitur, mortificatur et sutigitur in homine justificato, ita
ut in ejus mortali corpore peccatum cemplius dominari non possit, inerim in hac nortati
vrta peritus non tollitur non exstirpatuor sed manet quadantenus post justificationem
puo pertinet quod S. Vantus quantitet justificatus tantopere conqueratior de peccato in se
habitante Non. VII. Suando autem propensio illa ad matum in homine frangitur et
imminuitur, hoc non esit per justificationem sed per regenerationem et renovationem. Hactenus
igodor quoad materiale pecectorum Catholici cum srotestantibus plane consentiunt. Si elo
formali peccati, h. e. de reatu culpae et poene intelligitur quditio, sensus ejus hic est: ia in
ductificatione raatus culpe et poene tolatur ab homine instificato sive an eum colam deo non
amplins culistae et poend ecum constitua. En gudstione sic formata nos una cum Catholicis afirmatiu
n
anplectimur, staturmusqu peccata tam artualia tam habitualia quoad formale sive reatum culare
et poent tolli in justoficatione vere et totaliter, per remistionem condonationem, non-impu
tationem. Hactemus ergo iterum inter partes consensus est. Duodo autem nonnulli Protestan
tium Theologorum dixerunt peceatum in oustificatione non tolli sed manere, id intelligunt
de peucato originis et specialiter de prava concupiscentia quam in renatis manere contendunt
non quond habituatem in matum propensionem, absque tamen dominio,
Adliud exemlum.
Motum est quantat in Ecclesia tragacius excitaverit Ludteri nestr: in sccripturas S.
illata propositio. Tota sedes justificat cum tamen Ma ne propria quidem sit abque adeo res
ipsa docets potuistet, plasibus aliis ex scriptora petits et in Ecclesia recepti. Onstificamum
quidem, dicente teriptura, ex fide per fidem proprie autem non fides, sed deus est qui
nos justificat. Habet autem is hujus sud justificationis unam causam impulsivam internam
nempe gratiam ejus et nusc riconliam, Unam causam impulsivam extennam principalerm
nempe menitum Bristi et unam causam mempulsivam minus principatem, nempe fidem
duando ergo dicitur, Fides justificat, scusus ducius spropositionis hidest. At parte hominis
fidee est erusa impuljire externa minuus principalis deum movens ad nostri justificationem. An
autem sola fice hoc sensu inctificet, qudritur inter partes. Credo si dieamus per vocens
sola non exitudi reliquas juctificationis ecusis impusivas pita gratiam dei est menitum
Sosto
e
al
n
lar
s
i
s
et