# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0189
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0189?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20
# Folio 95r, page id 00068378:0189
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 96v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068378&page=189
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068378/jpgs/default/00000189.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 33 lines, status machine
# Lines: 33 recognised, mean confidence 0.98
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Di inter nos susceptum estet eloquetiae certamen, duli, praeclarum
Germaniae decus, profecto litterars tuarum erudita facilitas
et decora jucunditas, ac selicisimus quidam perpetuusque Fulli
anae dictionis fluxur, me a rescribendo deterruisret. d este
verum, ne me putes rhetoricari, qtum vis sancte dejerare non
dubitem. Sed quoniam nec hanc atatem nec Theclogum decet
auxia poliendi sermonis cura, non visum est affectare, quod
assequi nullo modo possem, etiamsi omnes nervos intendero,
Proin tua fretus humanitate, ausus sum ex tempore meoque
more, quicquid in calami cuspidene venerit chartis illinere
quod nuc etiam meliori venia facio, cum eodem tempore
pluncs sexaginta scribendae sunt epistolae, et in his aliquot
quae justi prope voluminis instar habent. Pro laudibus, quas
Tibi tuo merito tribuo, non est quod mihi gratias agas, aut
benignitatem pradices, qua justius sit, ut utrique Deo, cujus
munificentiae est, quiequid in nobis est laude dignum grati
am habeamus, quem precor, ut suam in te benignitatem
semper in majus ac melius augere dignetur, quando quod hacte
nus ribi creditum est, tam non maligne qui amicis omni
bus, tum vero reip. potissimum impantis, videlicet non
ignarus in quem usum tot praeclaras ingenii naturaque dotes
ille tibi foeneraverit. Quod vero tua bona sic extenuas
nihil aliud efficii, u ut magnificentius de te sentiam, utpo
te verae minimeque sucatae virtutis notam agnoscens, quaeniu
hil moratur hominum laudes, sed ad eas, ceu virgo quae
iam intacta rubore suffunditur. Nec est ulla tutior
verorum bonorum custodia. Quod polliceris te si non
caeteris virtutibus certe gratitudine fideque meo de te ju
dicio responsurum, qratitudinis vocabulum non agnosco
de fide labens audio, qa nihil addubitaturus, etiam
citra promisum. Sua de Principis erga me studio pro
pensaque voluntate commemoratio mitu jucunda suit
magis qu necessaria. Sot argumentis illius in me non