# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0298
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0298?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20
# Folio 149v, page id 00068378:0298
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 148r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068378&page=298
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068378/jpgs/default/00000298.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 47 lines, status machine
# Lines: 47 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

striantis ei imputat quod diversitatem tollat nec rem aliter intelligat
quam cum in humanis idem respecta diverso duplicem personam sustinet,
Patris et Dilii. Sherlochius, dicens in Deo tres esse substantias sui
conscias, eidem Ariano visus est inducere tritheismum, imo et nonnullonus
sua partis reprehensionem incurrit; sed caritatis est durius fortasse dicta
quantum licet in optimam partem interpretari; et utraque sententia sanum
sensum recipit. Sunt enim tres substantia, diversae quidem, non tamen
nisi relationibus essentialibus; non vero attributis essentialibus
otut
absolutis. Iaque canimus etiam in demonstranda Dei unitate flomm.)
sepicet
ne per eam tallortur porsonarum pluralitas; restringendolvim
argumenti ad perfectiones absabutas. Hinc demonstratio unitatis DEi in
lemm. 1. non tollit pluralitatem personarum. Etsi enim non nisi una substantia detur
habens omnes perfectiones tam absoluta, quam respectivas, nempe Deus absolute sumtus;
Possunt tamen in hac substantia abo essentia dari plures, perfectionibus relativis differente,.
Annotata in aliud Sceleton demonstrationis ab hoc
diversum, et prius hac transmissum et in cujus locum
hoc praecedens f substituere visum est
a Specimine alterius demonstrationis mihi transmisso multa sunt
quae ani madversione indigent. Axcomata et Hypotheses non
bene distinguantur. postulata sunt a more demonstrantium aliena
nec ingrediuntur demonstrationem, quemadmodum et quaedam de
finitiones et prima hypothesis. Sn definitionibus sunt quaedam
definitione
superflua nam deccatum est in ea ponere quae ex ipsamet
demonstratur, rg, quod songelus non sit Deo  coaeternus, nec
consubstantialis, quod jam tum patet quia dicitur creatus
Similiter ex eo quod Deus dicitur perfectissimus caetera sequuntu
doxioma 1 est supensluum, 2 continotur in definitione Dei, qui
nogant tertium eget probatione apud ad versarios, qui negant solu
Deum summum esse ederandum Hypothes et 1. 2 et 3 sunt
supenfluae, prima indiget probatione ata non est sine difficultate
In ipsis Demonstrationibus esse Deum et non esse Angelum erant
separanda. Primariis erat magis immorandum et consequentia
melius munienda ex textibus rationibusque. Sic consequentia ista
omnia per Christum sunt creata, ergo est Deus summus, non
admittunt Ariani. Probationes etiam ista non sunt validae:
naspiam legitur quod Sp. S. sit conditus, sed legitur, quod procedat
ergo non est conditus Ariani non concedunt quod Sociani ad
mittunt sp. S. esse aternum Etiam propositio3 non est
sufficienter demonstrata, quia ad probandam Trinitatem
ortendendum erat contra habellianos et Socinianos, patrem
fil. et spir. S. esse diversos inter se denique propositionum
Consectaria non sunt apte posita, cum sint tantum rejectiones
theseos contradictoria ipsius proscitionis quod vel superfluum est vel ad
Scholia referendum