# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0489
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0489?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20
# Folio 245r, page id 00068378:0489
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 242v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068378&page=489
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068378/jpgs/default/00000489.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 95 lines, status machine
# Lines: 95 recognised, mean confidence 0.86
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

vas Chistus der olaer aridn inhdes mahl nne die Hrudant, wis Kapuen aber
dir glauber est aicht gunn. Meeni stragdn und erodamnis mim mnnchen nics
san gohect maser, tan vo an areialee sem nicstsuu
P. 57. aux la du
wenit abee enc gelahte und hedtgn srcstn aut, andere ven sedt smeccten
o und alo lerden Konne, dast ver ingerachte daduris su rachte gebracht
wr ahomm gemache Waegtde, aurs unit dostraeillen dor ent in gelitt
fart, wroho unno zur buse erlange, soll alsdann gezorget Werdi
raemm ee ongothu egus sbine
Ex his intelligitur autorem protestantium mentem pervertere
Cum dit dicut fustitiam carissi nobis imputari, aut fidem nostram nobis imput
u
ni
ad jostitiam, nihil aliud volunt quam eum qui vora et viva side Ciriste eritum
squa vera penit contri (in qua vera contricio intenditere Chrittum apprem contratio
(cui necessario adest vera poenitentia, contritio et propositum novae vitae) sti
alolo divinam bonitatem, uristumque soluatorem apprehendit cum perinde tractari acsi
et  satisfactione condigna
efactio
colutioas condigna placaset  itac  imputatio
quam
titiae vel ad justitiam
esfeaum pusto ua
Jan
ipatu
itur lic
qioritionem forensem
quae et objicit quod snemini attribui attribui vel imputari possit attributum
seqeq it
cujus nullum sit in ipso fundamentum. Est enim fundatertum in homine fides viva, cumvera
poenitentia conjuncta, et conditiones sub quibus dens vult Christi justitiam et ipr et
satisfactionem ipsi prodesse. Voluntas autem illa dei rtt libera est quidem, sed tamen summae
ejus sapientiae conformis. Quod vero objicit Huthmannus §. 45. segus. justum judicem
non absolvere nocentem, hocliltalinm tfa hoc falsum est, si idem index simul hibeat
jus aggratiandi rationeses veniam dandi rationem, sua sapientia dignam. Dicendum aute
qu vel tum maxime al posse facere,
cum verae poenitentiae accedit hostia satisfactoria pretiosissima, et ad dignitati ofensi numinis
est vel nullum non posse deum ncondonare peccata
inaxime respondensa itq audabata Et errat dum putat F52. 53. Poenae Vindicativae scopum
unice esse sublationem malis requiritur enim praeterea aliqua repensatio oni ad ut harmoniae 
satis fiat quam possulat sapientia  itaque etsi quis damnum rescrciat, et vere  vidam
ia
emendet, tamen adhuc poenam debet ad perfectam satisfactionem. Et  optime locum habet
cricari interpositio alterius qui praestare potest  cumulate pcr ponste praestet
quod non est in potestate ejus qui peccavit. Eoque moogis appares hunc e Tantumque
abest, ut haec intercessoris ad missio homines reddat impornitentes, ut potius ostendat
gavitatem peccati pro quo eanta fuit opus hostia simutu excitet amorem dei, cujus tanta
tautur ut rationem pse
sbonitas  erga misero homines, modo bere ad ipsum coniorum consuli posset. Itaque
excogitaveiit, qua sibi pererotit
eri et saluti hom
mantal. S. 54. omines  in tali doctrina nom posu
elali
ressime autor protestantum conci
tentiam propositumque melioris
ese maligre comparationem ipsia accommodat, quasi periade
ventes ad propostu vera misseuia
essi Ammon davinis filius cogitasset, ee durfe ben emen Patro nncst mit dam
intenire  ratione
Htooetaz kunffigre Urr bosdeungs aug gezogue hommn  stender muste niz aunzius
aldem mab errgebung lartus maeil ein anter an seine satt sih als en bluths sandes ab-
quae qua certe nisi
calumniose He protestantibus dententia dici non possunt. Itaque quod ait 8. 55. 16 seg
tlaßtanlastan, und damit, den nor des Matris gestilles
Vor zustellu als ob roc
endu et haec prorsus sociniana
nin duxxilt or gagt grernch vorsgoi
sunt, et salisfactionem hristi pro nobis tollant. rationique parite, et scripturae
s nncst eviir und Gingegr den nushuldigi
penitus adversantur ut ex disdis am distis patef. jam enim ostensum est pius necesa
niam esse peccatoris conversionem ad Deum ut e deus divina hostia placatus ipsi propoo
esse possit. Certe Christo teste publicatias per solam poenitentiam justificatus discesse
n frmum suam. solam autem poenitentiam hominis non sufficere a placandam divinam
ustitiam  ipsa etiam ratio sjustitiae ostendit. Itaque toSytisfuctione Christi
et moctatione agni immaculati opus fuit, sed quae solis vere convertis ndesaddeum
postremo ridiculum est, quod autor subfinem
conversis prodessa potest posset.
antrum suam vero sententiam ape
rire  nolle. Ssiuchlae psi consistoria veddent rationem doctrnae publice stabilitae, ipse
i
st
declarat, se velle quidem impugnare, d
vero rationema suae confessionem sinceram exhibere, rationemque ejas reddere non tere
bitur quod est inverteri officia, et vel valde mirifice esse insolentem, vel valde im-
prudentem. Itaque adigendus est homo et  confessionem odat suae fidei, abia si qua habet
ut a spargendis periculosis sententiis cesset, si ferri velit
in vaulto nescio quoe fovens
t asout
 e
dicio
peatus lto.
ea b
ahic justi-
n
intelligtitis