# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0493 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0493?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20 # Folio 247r, page id 00068378:0493 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 248v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068378&page=493 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068378/jpgs/default/00000493.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 97 lines, status machine # Lines: 97 recognised, mean confidence 0.91 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. 17. 05. Communiavit da Barnetus scriptum equens 12 paginarum inq l. CA Ansiver to the querus concerninque the Necessitus of Faith une ePeC. est len fome delettre ca que leun qui a demandel si cce n estoit pastchoquer la suflice et la clerence decert que de site Epistola est ad quendam qui quaesierat an non durum eet et sivinae justitiae dementiaeque contrarium sset sit, damnare damnandum dicere haminem inter Etlnicos s persantem, ubi vel ignota est Christiana vel tam male repraesentata, ut incredibilis absurdaque habeatur; hominem inquam qui vel naturae, et conscientia quantum ipsius intelligentia fert, recta; vel certe qui erga deum et proximim se gerat, ut praescribit texmoralis ps ciilligenti et; vel lapsus resipiscat. Nsdemenim qui quaestionem moverat, putarata absindum esse ut quid damnetur aliquis ob defectum fidei ad quam ratione pervenire non possit aut ob admissam errorem, qui non facile poteras ratione citari. futor questionem autiare hancqu ei Assertionen ope: Salvationem quatenus infert vel remissionem peccatorum vel fruitionem dej, non deberi homini nec a Fides in Mediacorem inter deum et homines nempe Thristum, at adeo existere ab eo affingi posse nisi ed estertalem Mediatorem et talem fidem tionem non esse omnimodam oppositionem, et saltem diver sa misceri a in assertione Mihi videtur inter quaestionem et asser. Fruitio Dei homini non debetur. Sed innocenti debetur impunitas (quod proprie est salvatio) et peccanti poena: debetr, nac poenitentia sua natura remissionem peccatorum parit, aut a poena eximit. Interim poena non est aeterna nisi et peccatum sit aeternum. Antor deinde aliquol positiones exhibet. prima est Remissionem peccat; et justificationem peccatonis non deberi poenitenti, nec arendici prcati ipsias viribus attingi. Hac assertio vera est non deb remissionem ob poehitentiam ceBuvinari tacle solam Non tame Enguri taman poise an non aliqua peccata possint uamhic engtri tanam pote. 1ienam asse etiemesnum difficultater, Saliffactione deleri.) ee infinitate peccati, quia peccatum contineat inobedieatiam non bene probat. dig. d ta et repugnantiam contra, cogniram dei volaatatem, qui etinita bopum infinitum, ideo, et peecatum continere ju infinit un sed hoc non sere itiam Conclusio igitur vera est, infinitus offendi et si non infinite ut si a necta infinit e sed ratio ab infinito nec Et licet dens partes alsruda ae Bico ostendi possunt, eius secunda positio est. Iruitionem dei non existimat esse debitam simplici hominis innocentiae. Hoc verum esse admittu. Hic autor ait in quaestione falso supponi dari hominem qui ad maturitatem usumque rationis pelvenit, ttam vel errantem quoad principia pervenit, et malitia volumtaria carentem, et r nor Sed quid si poenitentiae accedat sat an non homo quaeni amen potes satisfactiot aliqua naturalispeccati re pro peccato? hael iite hoc ergo humanis viribus obtineri non posse probandam e u ectum athaceam autorem hoc modo incidere pintonem, qui peccatum philosophicu lingualti multi enim quot peccatores auto deum a se offendi non considerant. ad quo la pumentum autoris nod pertineret. sciendum est nes tunc quidem Conclu- ionem satis compro– batam esse, cum aliqui deum sciens offendit quod scilicet peccatum isita nam s