# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0681
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068378:0681?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 20
# Folio 339r, page id 00068378:0681
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 340v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068378&page=681
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068378/jpgs/default/00000681.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 79 lines, status machine
# Lines: 79 recognised, mean confidence 0.88
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

An Bellarm. (ib. 2do d Geat eto ab cut.
anc point tas positiones  pelagiano et emipllagianos: Auxitrum gratiase
miorseint voluntatem bonam ut invocationem Ita concil Aransicam. Cans ets
tinsam gratium facere ut invocetur a pobis
Augul umpratiae non
eqoaliter omnibus adest. et Math. XC. mati p X
cag Nulla esset in de inquitas etiam si ramibus horbus sufficiens aupalium ad saluter
cyp.5 auxilim iufrerens ad satullii pro loco et tempore
mediate vel immediate omnibus datur. aliud ep. de auxiero sufficiente ad
t neqaret
non peccandum A pro loco et tempore ( licetuon sem per quovis loco Mrediate
cnteargc de infantibus, quon paerculibus auxtum datur ut possint bapliseri curare
cap. 6. Auxilium drisufficiens et necessarium ad resurgendum a
reccato non adest omnibus momentis
Hoc pellamminus ex eo posta
quovat quod alioqui emper acto bona cogitorem; et velleamus
cupr Auxilium nad novum peccatiu evitandum semper omnibus adest
quan tunc non opus est interna insperaioe. Et semper possumus divina mandata
i
cam vero non possimus resi et resistere fentavis quia ver
non possumus ei resistere viribus pripitis sequatur se imper ad esse inpatum Deri
un
nonsmedi
tum lib. 3. de lob. arb cocy ea qua volumue recte facere et ob
conohantium aut difficultatem ex peccato originali natam non possumus
non dici peccata nsi impropire. Et hinc Bellarminus putat ob latia
domnem non panori poena seusus sed solum poena damni
Bellarin c lib. 2. de gratiet sif arb. Cap P: possunt peutiles
quibus nondum est Evanpeliam praedicatum cognoscere per creatura
eam esse nec pro inde possunt DEo per grattum praevenientem epplisari
pedendum de deo quod quia est, et quod inqua intibusse remune
patar sit et extali fide exeitao possunt eodem dirigente et adjuvante
60, ad Frandum et Eleemosgnas faciendate, et eo imodo iupetrandim
a deo majus fidei lumen quod Deus per se vel per aublos vet que
homines facile qannicalit. Et dicit ien respondere d es homans  gro 14
de verit aitI. et afferre explam cornelius
Eu primo homini dedit adpulorium persiverandi seu gratiam qua
posset vitare via peccata, hominibus vero hodie tantim gratia ad
Klando singuto ita explicat Bellamu. ad lib. 2. C. 8 adlom Angus
orreptioce et grutim C. 2. mihuil hoc difficile, quia  potest vitare
suculati Necessitas aequit aliquando cadendi in notis est poena peccat
g. quanovis gratia sufficiens omnibus defur
sime praedestinavis diginae nulla ratio on parte nostri assignari
peltarm. c
pot  sx parte dei assignari potest scalisa in genere ul ostendatur
sitia ipsius in particulori quoque dxsitari non potest
desit sua ratio su estum potius quam illum praedestinare
poluente ad vitum. Et in Enchiritur. 95. ait id in aeterna beafitudiae,
mnfericordia
qout Deo on
 praedestinationem ita ibi defiur
providentia ti, qua certos homines ex massa perditionis
unfevicorditer selecti per infollibilia medta in vitam Airigsuatur aeterna
onamfectum nobis futum
SBonaventane dicit . in isent dist. 41. 9.2 Deum praedestinare
est
tallarmivus.
fiomres obcertas causas soli sibi notas et non ob solum vo suntate
um addit Bellam. C. XI sed eas causas non dicit ex parte operum
praevisorir intelligit autem votuntalem dei non esse irrautionalem
sed cum supientia et conplio conjunctam, ut etiam logtur Augnstitus
simipelagiam sunt quae dicunt fidem daturum Deum quos praevidit
mossonum usu litem arbolim dispositos fore ad illud donu recipiendum,
Enturidio c. 35.
ner quifeceriit ante quod luse. est expuoribus naturae.
Bpatm.lib.2 deguat. et lab. art cap. 12t prest allegitum locu phatt. er
sii paterfamilias. distriburt unicujus datentus ecundum propria vortate subjicit haec.
ad est nomine propnaevirtulis intelligatum dispositio naturae, quis quaeso disposuit
naturam nisi qui fecit naturam, ille igitur quifacit ut praedestinatis omnia coope
quentur in bonum ille inquam electis suiis non solum gratian tribuit sed
nam natiriam disposunt et ita pradestinatio radio et origo est omnaum si
Deus exmterquam abso
quae alcidere pote aps quibuscunus, modus
bonorum
par  siuvil 9
inte aliquid vellet vidit omnirs
derum oido constitueretur d
estituut ut eu matura tum gratus
dere poset si cogpenmeturtantomum