# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068398:0103
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068398:0103?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 1
# Folio 52r, page id 00068398:0103
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 49v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068398&page=103
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068398/jpgs/default/00000103.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 75 lines, status machine
# Lines: 75 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Sdadiscrimine voluntatis des
praetumtae exeventu decla
tand
voluntas Dei easdem quas
sapientia, nobis agendi
regulas praescribit 7
in quibu b pei voluntas sam
eventu cognita est
iagubi nostrum officium
fecerimus, contenti simus
circa praeterita; quam
optima autem reddere
conemur futura de
de quibus nondum quicquam
nobis declaravit Deus
et nostrae industriae
locum reliquit
Crpluntus vei quanais
attendiregula est, c
et
Napsiantiae dictatis consendit,
EQuia Dens existit, ideo
sapienti licet liberrime
exercere caritatem
Est autem praesumta Dei Voluntas, ut quisqe agat, quibus.
videtur se ipsum, et quae sunt circa seipsum maxime perficere, posse
seu ut quisque conetur ornare spartam suam; quod idem et supien
tiae dictatum est, quoniam laetitia consistit in sensu perfectionis.
Itaque debemus pro viribus et modulo nostro in emendandis nostris
rebus, ac publico bono procurando niti, licet non semper successus
faveat; quo destituente nec tristari, nec taedio obrepente desistem
tassarive oportet. Quoniam DEi solius est tempora nosse, et modos,
san
quibus optime exitus reperietur. Et pro certo habendum est, omnia
tam perfecte a Deo fieri in mundo, qui et mala in majus bonum
cggnoscentibus
convertit ut meliora, et singulis, hoc intlligas, atque adeo
Deum amantibus, et gubernatione ejus contentis, utiliora, ne
optari quidem possent ab intelligente. Unde jam habemus causam
gaudii perpetui et consensum Divinae voluntatis cum posita
supra definitione justitiae, et conciliationemsapientiae ac
summae caritatis.
Cum enim Deus sit sapientissimus pariter et potentissimus
idem et justissimus erit, et justis praestabit securitatem, ut tuto
liceat recte agere, et possimus ingratis etiam, imo et
hostibus ac nocituris non tantum bene velle, sed interdum nostro
juvantium malo prodesse
anime ut ipsoroi satuti
quod carbones ignitos in capita hostium colligere scriptura vocat
e
idque saepe tuto et cum fructu fit, quia omnia denique in bonum
majus cedere necesse est Deum amanti. Cum alias, si Deus
deesset rebus, saepe justitia bonorum statura esset intra ipsorum
voluntatem, factis autem externis imitandi aliquando essent
essevellent
mali et belluino ritu viventes, quos qui salvi essent, iisdem artibus
oppugnare, vel etiam praevenire subinde cogerentur. Hunc sutem
statum naturae sibi relictae ac sine rectore fluctuantis sane
miserrimum, fingi quidem posse docendi causa, existerem
rebus non posse, Deus effecit. Immortalis enim anima nullius
injuriis nisi propriis exposita, semper in manu et praesidio dei
est; divineque Christus eos timere vetuit, qui corpus occidere
possunt, animae autem nocere non possunt. Itaque non vitae
amplius et membrorum conservatio, sed vera perfectionis sive
salutis animae cura, verissimum erit justitiae fundamentum
cujus causa quidvis liceat, modo sit ad eam tuendam necessarium
Interim ea est salutis natura, ut minimis indigeat, et propemodum
quae aliis damnosa sint, nullis. Cum contra saepevitam et membra, et
quae his tuend  param conservandis comparantur, opes honoresque nisi
aliorum damno tueri nequeamus. Ut in naufragio patet, quando duo de
tabula pugnant. Quatenus autem pugnare liceat, certis justitiae, hoc est
sapientiae regulis definiri potest. Interim male consultum esset naturae
humanae, si summa rerum in his consisteret, quae aliquando alteri
eripere necesse foret. Potius credendum est, praerogativam verae
felicitatis esse, ut multitudine sociorum augeatur