# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068398:0112
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068398:0112?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 1
# Folio 56v, page id 00068398:0112
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 55r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068398&page=112
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068398/jpgs/default/00000112.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 75 lines, status machine
# Lines: 75 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Quando quidem qui ad justitiam erudiere
multos quasi stellae fulgebunt. Itaque F quo
major quisque est, hoc si sapit felicior erit.
eaque a sed et eo infelicior, si rationem
administrationis reddere non potest. Caeterum
amor ipse Dei satis magna cuique merces
erit, pro mensura sui gradus: q nam
omnium animi affectuum amor odiumque efficacissimi
sunt, et fum sel nihil esse felicia potest
quam amare quod perfectissimum sit, eoque
Semper potiri. Inde enim maxima
animi voluptas, et quod caput est, perpetua
expectatia etiam in maxima fortona, expectatio
securitas majoris securitas. Est autem
voluptas sensus cresent grescentis nihil aliud
quam sensus crescentis perfectionis. DE
autem perfectio quodammodo in nos transfunditur
intelligendo atque amando cumque inexhausta sit, nec tota simub intelligi possit
quo magis in rerum interiora admittemur
eo major admirationis materia nascentur
alter am delectationis  novae materia
nascetur alternattene perpetua admintione rerum novarum, atque subsequente, earum intellectus
ac perceptione Hac illi demum satis intelligunt capiunt
si sciunt, quam sit pene atque ad eestasuu
usque jucundum novas semper admirandasque
a
Sed abripior argumenti spavitate, quanquam
de eo nimia dici pon possint, neque omnes
quid amor quid visio Dei satis recte asscensi
videantur: nam si intelligerent, non
possent non commoveri.
jam principus conscientiae regendae
disciplina inaedificanda est, quae j
institiam universalem complectitur, deus
nam  si DEus non esset, sapientes
ad caritatem non ultra obligarentur, quam
ex usu suo esset. Deus autem exe accedens efficit
ut omne honestum sit utile et
omne toupe turpe damnosum, utque qui publici
boni causa et etium se morti et
cinciatibus exponeret non ideo desipere
judicaretur
itaque Elementa juris naturalis tradituro primum
expononda essent juta proprietatis principia institiae communia, de Caritate sapientis
+jus privatum seu
deinde communia deinde institia praecepta institiae
commutativae, de eo quod feret observaletur; inter homines quatenus
hos qui aequales haberantur, tertio vec de sstributione de dispensatione pus publicum de dispensatione
bonorum malorumque pullicorum, pro singulorum portione
inter inaquses communium inter inaequales  ad majus commune in hac vita bonum
commune hujus vitae bonum. Quarto jus internum
de obligatione erga Dem de virtute universa
et obligatione naturali erga DEuM, ut felicitati
sunt Elementa juris legitimi humani ac divini, tum in
perpetuae consulamus.
dumari in repubtica nostra, divini in Ecclesia universali
jus autem legitimum trudetur, enumerando officia
Epublica nostra, tum intersgentes
magistratium, et privatorum lops quae legibus (sub quibus me mores comprehendo)
legibus definiuntur.
+ in hac vita
et satis est
et
nam satis Deum
efficere, ut quo magis
amamus, eo magis fruamur
aspectu et amore suo
Fneque ad honestatem nisi qoue
suae perfectionis causq
que cujus in hac vitar
brevitate,
st
imgortalis non est
ratio satis haberi
non posset