# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068399:0012 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068399:0012?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 2 # Folio 6v, page id 00068399:0012 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 5r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068399&page=12 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068399/jpgs/default/00000012.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 103 lines, status machine # Lines: 103 recognised, mean confidence 0.96 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. et s gentium gure mepetiamsi alitus palgo ferant. Alioqui ex gentium sure etiam deceptus tenebor. Tencor tamen ex pacto undo peino ubicunque non possum causam uddere non servandi, tunc enim contumetiam facere videbor, et teneor actione injuriarum. Unde a promissis in genere abesse debet animus decipi– endi aut datur actio, non tam ad praestan- dum quam ad contunelliae reparaonem. Quod ruisus notandum. Sed et si promisero ali quid nondet ego secutus fuero promissum tuum, teneris milu ad id quod interest, si culpa tua non servaturu estu. Sin absuit ab utroque culpa cutra lua in re ubi Jamnum nullum intelligi potest, nec actio est. Quia revera in re ubi nihil cujus quam interest, etiam summa negli dolo decipias interest in re quantulacunue con- tumetiam meam quaeras, aut tristitiam ac quem cumque dolorem. Nam perinde est. Etiam qui me gandio magno implet, ut tauto vexet magis tenetur inguriarum. Recte ergo et Connanus et ipse pro- fundissimus Aristoteles dudum negarunt nisi ex bor aX) nx2C id est commutave acto peccatum mortale est agere quod tute in- dices plus damnosum quam utile esse. An vero illi rei sunt, qui non putant Deum esse. Et puto esse non minus quam inex- cusati sunt, qui artifices opus vastant, quem esse non credunt negant. Quanquam si res accuratius explicanda sit, dud itari quea an detur athequs in uiversum verus, id est qui cogitet, nullum esse Deum. Cum contra, alibi ostensum sit, qui cogitat aliquid esse, cogitat Deum esse, id est rationem rerum. quia nihil aliud est existere quam habere quae ipsum finem nobis praestibuit vocat san– ctitatem. (Ea mihi videtur esse in affectu, quod sapientia in mente, vocant et Pretatem) seu regu– lam amoris Dei quae haec est, ut summe ametur Amonis nostri haec regula est, ut sumunos magis amemus Deum, uti pars manus subit mortem pro toto, seu procapite. Porro plus amabimus animam quam corpus et bona animiquam corporis, deinde plus corpus quam bona extemora, quibus etiam amicos praefe ret tanquam partes suae speciei, ne dum parentes, uxores, natosue,, partes etiam sui. Non tamen bona amicorum, nisi luciumsum parvum luero deuplo aut supra quintuptum (cur hoc praecise) ami corum posthabeat Pa car enum perdere mnum si amicus lucratur quinque. tam in bonis corporis quam fortunae vel etiam anum (non pulo hoc In qualibet feliitate potior est conditu Telicitas unius cedit bona fortuna unius cedit infortumo alterius. Unde si ego amiserim aliquid per infortinium tu inveneris per fortunam, ma nebit meum. Si amiserim ego aliquid per culpam, tu inveneris per fortunam idem est, quia in re mea ad neminem per Si ego amiserim aliquid per infortumum quod ad De pervenerit per ingenium. Cum utriqque sit infortunium meum in amittenda re, tuum in amittendo laboris fructu, an dicemus rem fieri communem. An me tibi si ego amiserim aliquid per culpans quod ad repervenerit per fortunam, cum nullum tibi damnum datum si, meum erit. Tibi tamen amorem quendam, id est recogita tionem fructus ex te capti quanquam non propiie gratitudinem debebo, et qui dem magis si mea sit culpa, quam si tam erriei dan aliquod ego amiscrim aliquid per infortumum quod ad se pervenerit per invenium id est cum infortinio tuo (nam aliud si culpa tua est, id agendum est ut neutrius sit infortum um, quoad ejus fieri potest, ad est unusquisque recuperet rem suam Tupretium laboris dolorisque, ego rem. Sed ita ego solus infortumum patior, tibi enim totum solvo, tu nullum. Ergo dinudium tibi tui ramni solver per culpam quod ad Te pervenent per ng– infortumum, totum infortumum tibi prae municabitur damnum pro rata graduum si ego amiserim aliquid per dolum, ut se loquar seu voluntatem, pone, ut vexem invenentes, teneor eis ad id quod interest infortumi, non quidem hncisersalou sed hoc quaeritur an retio eundum, ita ut da mnum non conseatur, quod fortunae nostrae, sed quod peudentiae anfertur il Ita sane aequam esto, proeseitumr quoties netrio infortanum inter. canem a me inventum cungadi cumcane a de emto et utroque ambos caetero quin pretio aequale et perire ambos, an matuo quiescendum est, uti si umbo essent emti, an tanto minoris censetur canis meus, quanto mi noris mihi constitit. Quid ergo detraevdstatibus fiet, seu usquae nobis. I. cepraeratuar L dono eorum qui tamen labore et ingenus bolut huos hablie illis ir t