# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068399:0013 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068399:0013?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 2 # Folio 7r, page id 00068399:0013 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 8v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068399&page=13 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068399/jpgs/default/00000013.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 94 lines, status machine # Lines: 94 recognised, mean confidence 0.96 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Injustum est etrosum esse, quia contra cbriosos datur actio damni infecti, quasi facile nocituros gnorsus ut contra eum, qui se faceret rabrosum Nota est historia Mercatoris qui avecsitus auserer to stum a Iudaed sibi donatum, mercenario huidam suo homini pauperrum concessit. Mercenarius intus far– ctum auro invenit et tacet. NJudaeue, qui hoc doni ingenio delectare mercatorem voluerat, minatus nihil nemimtiam ne gratias quidem adit hominem quaerit quomodo sapnerit auser. Ulc dedignanti smullis videdisse se ait mercenario suo dum vero aIn– deeo de viscerum bonitate edoctus, totusque extra se posetu; i currit, et indignatur vociferatur rescoscit aurum: alter se donatione defendit. Notundum tamen in re abiena Minitia culpam mediam haberi. Pone ergo alium casum. mec rem ncam judicare, sed entea atque ita frangere, solvendum non nisi rei coc pretium erit, reliquum ambo ficei possessorem, in eum qui dolo tantum e An lucium nalae fidei postestoris ex re mea captum quod tanten ego atioquin capturus non etam, ad me pertinet. As nonne indignus est, qui licretur, ita spne sed alia et poena non quaeritur quid juris. Ego pro mercatore pronuncienctuim deest Uende credo in benecostituta Republica domino furem ampliu aliquid quam restitutio nem debere cum multa alia damna concurrerint, nihul dubito. Nam qui auserem donat, non donat, suto bonaeficei possessorem frnctuum quae nihil ad anserem pertinent. Si fueset intu anrificina, qualis in Gallina Aesopi ova aurea po- nentis, non haberet mercator quod quereretur. Nint ibaria donata esse quivis auserem donatum quivis videt, cujus nec pars per se, nec ad finem cujus causa donatus est id est comadendium, pertinet aurum. Nam de alia farctura alitr res habet. Et vero si rem altius expendam, non puto omnino det teneri quenqua ex dono ultra animum donandi, ne si culpa quidem intercesserit. Illeque enim illud, impuites sibi ubiue locum habet, nisi cum sine ahrenolucro damnum est totum. Unde si quis deceptus sit in contrahendo, certa quadam raioe datur rescissio, nisi in iis ubi quas aleae jactus est, et certatur quasi emcendo vendendoque ut inter mercatores. Nam ubi quasi pllac emtroes, Monarcha debet praesture poputo secuntatem quod Antomini philosophi qui Commodobestiae Bonae fidei posessorem usufructuario aequant leges Romanae, quanquam pugnantes, ego ide sentio, sed cum hac adjectione, quousus atterius tucroces- dum est, quod in communi rei pretioconsistit, qu seu quod praevidere poterae, dummodo non fiam equs locupletiorem fieri, lacrum recipers quod alioqui capturue eram. N. sed tamen et hoc notandum est infortunium, seu damnum ultra aestimaoem coem in intrum ludore ortio, aliquo tuo vacuo ut upparet sed rvera aere multo intruso pleno, quod ego praecordere non potui. Dama Vitrum frangitur damnum trihi tuae, est tamen in mea primum potestate. Unde et meum. Unde sequetr et alluvionem acquiri non dominofundi, sed postestori, si modo contra est, quod materia ex findo esse eedem contra utiitatem aler domini non factus est locuple– in culpa sit, non in dolo damnum et omne feren damno locupletior. Nam hoc prorie non est eo jure quo de infortunis diximus partiendum esse. Finge me parum ncl vatere, illidereque accedens ex vere aut subterrancis ex halcotionibus alimentum etsi accedat, rei da est. Ita sane. Constot tamen et aliam ac- cessisse. Ergo sequetur cormndrio. Subti lia haec Ajunt neminum sibi possessionis causam mutare posse. Ego concedo, si ab alio ac cepta est possessio. Sed si a nulo, aliud sus erseputem. Imo vero universalitus verum de educaivne filus. N si ipse sit sape enim suffiat ipsum esse sapientem nisi meliora speranda sunt. Et fint hec error Autonin pii optime trimipis, nisi quam homini similiori Rempublica reliqui tior, Sed hoc adde si nec in dculpa dominium acquirere non tamen exiis lucrari. Quia antea non erant constet quid accesserit caehum in fructibus est, nam etsi a nullo acquiret, manebit titulus pro suo. Hoc igitur volebam nemi- nem mutare sibi, possessionis subjectum posse, nisi in re nullius. Ut si prius posse derim Titio consensa possessoris praecedem tis Caji, possumme incipere possidere cajo Et si prius rem inventam possederam alteri possunne, possidere mihi. Non videor enta acquisivi enim ei ni fallor posses sionem. At nonue rursus adimere possum id poribebo elsisim hol cna pudepos vitium a me persandum est, nom aeysuletus pisi derition