# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068399:0034
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068399:0034?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 2
# Folio 17v, page id 00068399:0034
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 18r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068399&page=34
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068399/jpgs/default/00000034.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 56 lines, status machine
# Lines: 56 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

et indugestam, et usu nisi pene fortuito ca-
reutem Quorgum vero materiar tanto
nti
studio comportatars habe, si in aliud se-
culum differenda est. structura nostrae
elicitatis. (uo non jungaf est
ut collatis viribus impetum facimu in hanc
pertirraciam tegentis se naturae. Cur ni
inquam, nisi quod civitis so naturalis sci-
entiae imperfectio in civilem cula refun–
dit et cum possint si omnes velint
et singuili velint ut vellent universi, nec
tamen quod volunt possuntue sin guli fa-
ciunt universi, nisi qvlrem recte
Et ex verae politicae arcanis aggrediantur illi
quom in maud est magnam hominum partem in exemplum caeterorum
Pelicem reddere e se in illis. Nam qui ren
ex vero aestimant, intelligunt eandem esse
confangume implici scientiam susti utilisque
id est publici privatius boni sibi invice in im
plicitas esse, nec posse quenquam facile esse
in medio miserorum felicem. Ignoravimus ergo
hactenus, id est non bi non hansumus, non bibimus
 veris aequi boniqus fontes  possunt enim
ignorari quae millies lecta sunt audita, imo
cogitata sunt, si reflexio ut ita dicam, atque
animiadasio ad absprit. Nam quod nos.
sumus scire e volumus uti. Quod nos score
nescimius, id ec scimus. Duo sunt quae nos
s scire a id est animadvatere faciunt 
qdcamus, loquentia et demonstratio. Illa
affectus commuivet, ato quandam ut sic
dim Tanguina ebullitionem excitati,acla-
ram quandam omprehensionem generati
illa igitur evarda et non nisi comn qui insa-
eb
nis motibus jacta tae nis abrto eestasis
est manis  esse haec cos hundum ass haec
tale
sd tamen g illos, qua quibus solis emen-
dationis spes ess. Eor maxime seculo quo omnia
magna in genia in solidm veritatis cibum quadam
bulimia feruntur. His tatisfecerimus, si propriarum
is cogitatiorum admomurium s locavenum in
edo veritatem poterum fortesse eloquentiae
cturum solari. De totu utilitate alias non ut sfero, vulgatla
emus, mine semina ejus scientiae sparsisse
gecrit, quae monstret quo utque eendum sit
gulis bono um versorum, si inde in se
aliut redundara auctam velut.
Amne felicitatem I s id qin est
ruris et aequi Elementa tradidisse. quod
facere ninc bbonis a edelo ominibus aggrediamud
 s0c
nisi demonstrationem vestiat
gap osius s poa s. s