# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068404:0151
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068404:0151?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 4, 3
# Folio 76r, page id 00068404:0151
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 75v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068404&page=151
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068404/jpgs/default/00000151.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 88 lines, status machine
# Lines: 88 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

De pabliciana in rem actione. Nisiquis probet usucapone, aut
nem feram cepisse, vix ptt probare dominuam ant si ceospecifocaverit
Hinc n necessitas publicianae in remactionis. Trabulitur illis quo sunt
in conditione usueapiendi, sive usuceperint sive non, sive opuys habeant usucapione
live non v. l. 7. 5. 2,; ( Bonarifidem ajunt Esti sufficere
ad imtium contrictus oce t fides ad usncapiendum si fuerit.
initio contractus, licet mala fides supervenerit. ate causa est, quod
in matafide etiam illum esse dicunt, qcuidenuntittur re
ejus non esse, seu cui supervenit rat dubitandi utusi denuntietur erutor
ad verd malt
ad ususcapiem
sufficit emlorem es
matur sitem non ita conlituere
C
in bona fides etsi venditor non fuerit l.7. 8a 14, 15, h. sed
hatedi non prodest bona fides ad publicianam, si in mata fide fuerii defunctus.
d. 1. 7. 5. 12. (tau ex meo principio, quod hraeres sit procutator desuncti im
rem suam +)
Datur et subliciana pro servitatibus. Sequetur
ergo et servitutum dari dominium
Lde Usufinctu. Servitus rerum imitatur servitutem
persanatum. CumNatura dedit homini rationem ad imperandum
appetitum adparendum. Ideo natura in omnibus intendit libertatem, si tamm
lasu aliquo seu errore naturae aliquis ratiorae se regere non queat submittendus
est rationi alterius. Injustum est eos servire qui se regere possunt. Quod est
recta ratio in corpore houmano id est dominus in familia seu patrimonio (+familia
nomine ator eo sensu quo icti situlo de familic herci scunda +) sunt enim
bona lastiumenta vitis servientia a nobis separata. Sed quando id domini
cumperium in vat aliqua cessat, ut res alteri servire debeat oritur
servitus rerum; icam recalieno imperio regitur, res non domini imperio aegitur,
prorsur ut servitus personarum, cam corpus non regitur imperio anima
intelligitur scilicet servitus extra praeternaturalis ut enim corpus proprium
cam animae sibest non dicitur servire ita nec res cum domino
Res sunt usus gratia. resus duplex primarius, qualenus res dirigitur ad
nostiam et nostrorum vitam conservandam hicdicitur usus in specre.
alter usque rei onsistit in Multiplicaionesubstantiae et dicitur fructus
iti frumenta superfena vendunt, et peciniam in asq recundunt
vitam. Haereditarius paris dominum utile ut
in aquo vectigali seu Emphu teut cario. Quam usus in abusa consistit
usus fnctus apud Romanos est ad
earum non est usuefinctus, quia non licet utifini salva earum substan Attamen si a
res quae perire etiam nostra causa debet, tota nostri gratia est
si cui domus ususfinstus legatus sit, incensa domo non competit usu finitus
N. legata parte bonorum non addita quota parte, intelligitur dimidia
areae. l.14. f. 2. h.
usus statuae in omatu, finctus, si spectatores
admissi aliquid solvant (+ Ergo usus non insolu neossitate et cynservade+) 1. 41. d asusi
l. 43. de usafinst
 (+ cur non possit quis sum aedium quas vendit non sibi tantum sed
haredibus rescriare 2 Acquiddicant isti . 32. h.
quale instrumentae, quid erat uproprietario ate esse debet
usufnctuario di. seu pro natura rei
de usu fincta accrescendo (Hundtum juris accrescendi, qui totamrem
consequi deberee sed partem tantum consequitur, quia alius pari jure fotan qnsequi
debet: +) iscerssante alterius concursu totam consentum reidetur Testator ipsis
quasi in communione quada legasse usum fnctum. perinde est ac si servo
quando dies usus finctus legali cedat, cedit dies quando
communi ususfinctus trelictus esset
de inciuit deberi; venit dies quando potest peti
Regulariter
egatorstroctod cedit adita hareditare; Sed cum ita lgatorum
haeodes frandarentur si nveretur regatarius ante aditionem, placuit ut
are
dies legati cederet a morte Testatoris, quoniam vero haec fictio non potest
prodesse in usufinctu legati, is enim nunquam ad horedestransit, ideo
in jesufinctu intraesere juristrictu, ut cederet dies asa dita haereditate
is qui agit antequam es cedat, nihil agit, seu non habet actionem,
qui agit antequam dies venit, imale agit, seu exceptione repellitur
icti distinquunt operas servi relictas abusu vel frncta servi relicto, ex sublititate
e a eta tra  pasa  aa n anti ms e s
 c. deasesitianem
 sunt in et rere natur  moam saim sieas e mnni sl
 sunt in net rene ratura antiat vre qua olim fimetatur vteraendo pe 
ususfructus et.
usus pecuniaoe.
idem sunt.
l. 5. 82. et l. 10
p. 1. densufr.
earum rerm quae
usu consumulet
= l. 10. 8. 1.
ratore legatus
sit ususfincte
pecuntae, vini
ei. suffici
geny restituer
et de eocam
cavendum