# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068406:0035
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068406:0035?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 5, 1
# Folio 18r, page id 00068406:0035
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068406&page=35
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068406/jpgs/default/00000035.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 71 lines, status machine
# Lines: 71 recognised, mean confidence 0.89
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

interusurium de quo loquantur isi Saxonici circa licitationes
Coeditorum potius videtur augmentum fortis propter dilationem tempodois
quam interusurium, prout quidem hec vocabulum jure civili sumitur
sed quomodo appelletur parum interest. Et similitudo quaedam
est inter interasuiumi et augmentum illud. In matuo quidem
quicquid ultra sortem est, onsura est, in bonae fidei, autem contractibus
quibus pecunia pro re alia datur, sicet fortem augere propteo temporis
dilationem, sic ut ipsum illud augmentum pro parte sortis habeatur. Neque
enim facile discernas, cum majoris minorisve prout conventum fuerit
emere liceati Cam autem licitatores diversas summas diversis temporibus
particulanter solvendas offerunt, singulis solutionibus augmentum quoddam
usurarium in esse censendum est Ad hoc autem discernendum dividendae sunt singulae
annuae solationes secundum rationem sortis et usurae, simul, primo ad sortem, deinde
adusuram; et eorum quae proveniunt puius sro sorte alterum pro augmento
usurario sive ut icti axunici loquantur pro interusario habendum est. primo anno
fiel ut 21 ad 20 ita peconia annua oblaba ad sortem ab interusurio discretam, 
et et 21 ad 1 ita pecunia annna oblata ad intemsurium. Secundo anno fiet divisio
ut 22 ad 29 et ad 2 Cerlio anno ut 23 ad 20 e ad 3 In cujus ergolici
tatione plus sortis ab interusurio discretae superest, is plus licitatus esse censebitur
sequitur exemplum: liciloti cari Liclationovii
sicitatio cai sors discreta Interusarium Licilitio maevi fors discreta interusurim
eetoint
anno
20.
20
12
10
2t
it 
e
107
58
15939
initio (0
0X 30
2817
6
C2
108 35 28
1593
11
15939
1593
Apud saxonicos vero calculus vitiosus est in eo, quod rsuras colligunt ex summa
cui jum usmae insunt, cum potius, quid in qualibet pecunia anana pro sorte
et quid pro usuris vel inteinsurio habendum sit discernere deberent. Et munifestus
est eror cum ad plures annos progrediuntur nam vige
vigesimm anno, secundum veram rationem quae est 40 ad 20 hoc
ese 2 ad 1 in sortem 10 et intemsurium 10 secundum hypothesio
ero saxo incorum 20 vigesimo anno solvenda merum intemsarium sunt
sic ut nihil supersit quod pro sorle habeatur Anno vigesimo primo
20 secundum veram rationem 41 ad 20 dividentur in 94 sortem,
et 11  interusurium, sed secundum Hypothesin saxonicorum
interusurium erit 2I. cum autem tantum solvantur 20, residuum ex
eo quod praecedentibus annis pro sorte habitum deliahendum est, et sic si
solutio ulto 8o annos extendatur, nihil solutum censebitur quod maximum
absurdum annotalum est ab eo qui apud sarptovium Calculo isti, omnium
objectionim abisfaciat no der ego non intellusa. Video autem ipsum
suffragiis appr viput
ex 7400, annis 47 = solvendis, sic ut annua pecunia sit 150, corligere intensurium
9187= non autem deducere nisi 577G. cur ergo tam operose collegit 9187
aut qua ratione hoc summa deinde convertitur in 5777. Anongmas ille
apud Carptovium sic videtur icstituisse calculum; ut ex pecunia tam
tempore contractus quam singulis postea annis solvenda usuram colligeret
et putat D. Pinckhardus rem eodem recidere et ab eadem absurditate non
mimunem esse. Sed si egomentem afnonus miistius quae apud sapphovium obsimuius
proponitur recte capio, ita calculum instituit, ut nsurat pecunta tam a lajo
quam a Maevio particulatim solvenda usique ad Terminum solutionis, qui in
licitationa ad plures annos extensa ultimu est colligat, usuras sic collectas
parti pecuniae particulapiter solutae non detrahat, sed addat eamus icita
tionem majo lem promuntiet, quae so te et usuris in unam summam collectis