# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068407:0004
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068407:0004?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 5, 2
# Folio 2v, page id 00068407:0004
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 3r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068407&page=4
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068407/jpgs/default/00000004.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 94 lines, status machine
# Lines: 94 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

indefinitorum, vel rpensionis annuae ad vitae usque finem
duraturae. Potest quis etiam ple quasi familice
kerciscundae judicium cum haeredibus suis instituere, partemque servare
sibi et suis, partem propensione ad vitam redita
perisioni v vitali impendere. seece
Ex his jam intelligitur Pensionem vitalem debere
esse majorem communi, quia finis ejus est, ut anticipando
fruarur reditibus reditibus pecuniae, quos alioqui ex illa
summa post mortem nostram percepturi essent haeredes
nostri. Exqua consederatione deeraric poterite, quod
hactenese eie neminec demonstratum est, quaenam sit quae
sella consideratio  nobis vel sola clavem praebet, qua
nobis ad materiam hanc accurate constituendam aditus aperitur
hinc enim q ratio datur determinandi veram
et justam quantitatem pensionis vitalis. Quae sumenda est
tum ex numero annorum quos adhuc vivere speramus; tum ex
perare posset
numero annorum, quibus  ultra mortem  s
od si ponamus
perceptionem potuisset posteritas
principalem sire sortem
posteros nostros naredes summam, ita esse creditam, ut
haredes nostri eam post multos annos cum volent iterum
um tollere possint, idque probabiliter facturi videantur, perinde
est ac si perceptio ext redituum extenderetur in totam
eternitatem infinitam. Sortem recipere recipiente vender
videtur pro summa sortis jus percipiendi omnes pensiones
dist, sua natura
proinde sors, omnibus pensionibus futuris in infinitum, aequivalet.
Licet autem tum ratione tum revelatione certum sit hanc
mundi faciem aliquando transituram esse, nec prde imo stante
licet tellure, gentium tamen migrationibus, et publicarum rerum
effliciatur, ut
revolutionibus haud dubie futuris pensiona spem pensionum ullara
 si sors nunquam perso sper stantium pensionum ultra
mille annos facile extendi non possit constet; tamen, 
calculus infra ostendet paradoxum fatis mirabile, quod
Vhodie
pensiones futurae totius aeternitatis non multo pluris, aestimari
toxune futurorum
debeant, quam pensiones l annorume Tujus ea ratio
es est quam statim dicemus. Nimirum licet
Nimirume i pensio vitalis major sit communi, quia in ea
pensiones haeredibus nostris debitas quodammodo anticipamus, non
tamen auticipare debemus tantundem, quantum haeres aliquis
noster post centum annos esset perceptures, sed tanto minus, q
quanto longius abest dies solvendi. Generalis enim regula est
etiam a Jureconsultis tradita, ut qui r debitam
escit, ante diem praestitutam petit, plus petere videatur
muttogi plus enim peti potest non tantum quantit summa, sed et tepo
loco et tempore; quemadmodum expressis legibus est definitum
Cujus sententiae ratio est, quod is qui pecuniam ante tempus solvit
privatur potestate ea utendi fruendi  medio tempore inter diem
solutionis factae, et debit
quamntiitit
contra is qui aute tempus accepit lucratur. Fructus autem
pecuniae aestimatur  est usura licita, et usuras
quimunces non tantum id est quinque in centum, non tantum Ronari
simperium probat, sed et magna Europa pars recepit F
 qua ratione metus
errovis calculi cessat
modo nullus sit ne
metus nopiae debitoris
 succedat
(inpensione vitali auticipimamus
usuras, quas accepturi essent
posteri n nostri post nostram
mortem. Nec famenmltum interes
centum au mille
mortem nostram duraturae fuisse
fingantur quia ob anticipationis
resegmentum quae centum annis
auticiiantur tam exigua fiunt
ut haberi possint pro nullis
H Nam ut mox ostendemus quae
sive pensio futura in centum
aut mille annos extendi  et
durare videatur, respectu
anticipationis praesentis pavum
quos pro sorte rocepta rarsus
vendere videbuntur
Fet perinde erit, ac si omuls
ti e semsates aotiepaent
lmerum, setrectae anticipationis
cadita 
Liaet tamen aucto tempore
Non tamen imminuitur
auticipationis, minuatur
omma percipienda, non tamen
nficipationis se
aa priessione
singulari mox dicenderexplicanda
unde porreltare prand
oneer