# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068407:0045
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068407:0045?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 5, 2
# Folio 23r, page id 00068407:0045
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 24v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068407&page=45
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068407/jpgs/default/00000045.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 39 lines, status machine
# Lines: 39 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Cum jure Saxonico in subhastationibus permissum sit
efferte non tantum pecuniam paratam, sed et pecuniam
annua, bima, trima vel alia die solvendam, quod Germani
vocamus auf Sagereiten, hinc natae sunt quastiones uter ex
dluobus licitateribus, quorum unus plus pecunice, alter propiores
dies offert, computata temporis differentia, seu interusurio saum
et tempore plus minusve peti darire potest) revera plus obtulisse
sit cersendus.
Modus cestimandi in Responsis Carpzovis propositus atque appro
batus, nihil prorsus habet quo defendi possit, totoqe coele aberrat
a veritate et manifesté in absurda nos ducit, quae anonymus
quidam ita fare illic monstravit, ut profecto mirum sit larpho
vium et Pinck hardum cos egreguos intolerandas illas conséques
tias concoquere potuisse. Onsigni specimine humanorum
praejudiciorum, quae aliquando nec manifestissimis demonstratio
nibus cedunt.
Alio longe plausibiliore modo calculus ita poni potest ut uni
tus solvenda post annum, nunc valere centeater (posito
usteram legitimam esse vicesimam sortis) solvenda postbienni
un nunc valeat =;post triennium nunc valeat  et ita
Porro. Nam si Z Lin annum mutiio clemus, usurasque anno
elapso ricesimas accipiamus, totum quod accipimus, sors seili
cet cum luero, est unitas; similiter si  in biennium mutuo
demus et quovis anno vicesimam seu  usura nomine accipianq
biennio autem finito et sortem, utique totum quod biennio toto
accepimus, scilicet sors cum luero rursus est unitas, et ita
porro.
Hlanc aestimandi rationon cum fateor videri primo aspectu, si non
omnino exactam, saltem in praxi tolerabilem, praesertim apud
nos, ubi non sempor collocandae statim iterum pecuniae mos
occasionesq habentur et quidem in paucioribus annis res sic
satis procedit sed cum nuper opus huberem cestimatione prae
senti pensionis annua pur proximos qua draginta annos dura
turae et computationis hujus periculum facere vellem praeter
omnem spem incidi in absurdum, calculo enim posito deprehen
di quadraginta septem circiter annua per annos quadragin
ta proximos sub exitum cujusque anni pendenda, runc valitura
esse mille. Quod est absurdum, nam major summa annuu,
dliutius duratura (quinquaginta scilicet annua duratura un