# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068440:0004 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068440:0004?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 8, 2 # Folio 2v, page id 00068440:0004 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068440&page=4 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068440/jpgs/default/00000004.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 114 lines, status machine # Lines: 114 recognised, mean confidence 0.94 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. juris gentium hoc bellum foret, si tostis judicaretur ab imperio armaque ei inferrentur, post quam principibs nostris jus armorum foederumque et caetera juris gentrum solentria confesso jure pertinent. Haec qui discerniie atque intelligere ac discernere non potest, eum parum acutum esse necesse est; si vero intelligit ac nihilominus institutum doctrinam meam culpat, qua novam ac publicae utilitati adversam, eum parum aquum esse dixero. Nova certe non est, quae tot seculorum usu publicis imperio Tabulis firmato nititur. Si quis verborum novitatem culpat, is jam rebus ipsis se depulsum fatetur. Sed tentet velim de eadem re pari claritate atque exactitudine scribere, (quae duo magnorum Obtiniere intelligo, ex quo tumultuaria vi non statim expellaris se satu virorum sententia assecuta sumus) et, si potest, aptioribus verbis utatur. Causa enim cur hactenus parum apte de hip rebus dictum sit, haec est, quod verba negotio isto plane aliena majestatis, ciritatis, summae potestatis, jurisdi- ctionis subjectionis, adhibita sunt; unde mira nata est confusio; illa enim ad obligationem pertinent, nobis de jure executionis et praesentis potestatis utijusta possession quaestio est. Itaque si clare dicere vellemus, verba latina pingenda erant, quae lingo vernaculis Gallicis Germanicis ortentat). potenta responderent. At inquies haec arcana imperii ebulgari, et vl quasi in justae scientiaeeformam redigi ac definitionibus quibus quibusdam praeceptisque constitui solutem utantur: tam pericmlosis a publice nocet: jam enim habebunt principes quo- egis gesta sua tueantur. Itane vero. risum mihi movent hae querelae mistam andignationi. Scilicet juris ordinem, ea non conservationis ra antequam ego de suprematu scriberem, incipe ignorabant principes se esse souverains aut potentats; dubitabantquan exercitus scribere, et foedera inire jure possent. Aut in tanta luce seculi egregiorumque in aulis virorum copia, deerant illis qui acta eorum tuerentur At supprimi ista dedebant. Ego contra arbitror, ingenue eF functu prooinciales attererent culpare sincere rerum nostrarum statum exponendum esse. Frustra premuntur quae dudum in nervum crupere. Dum aequa negamus saepe iniqua concedere cogimur. Adulatorum eae voces sunt, aut hominumqui patriotarum nomen affectant vanis clamoribus. Sunt ut in Religione, ita et in Republica Hypocratae, quidem; genus hominum perniciosissimum. Ut enim illi verau valigionem pletati, ita est hi piae nocent. Vaciunt enim ut viri boni ac patriae amantes, vel non use agnoscar tur, vel libera, voces edere non audeant. unde rebus male consulitur. Debent enim principes et Rectores noscere veritatem Hou cluro. it Hujusmodi homires dudum Gallia lingua et calgimis debellavere: antequam bellum inciperet a ajebant hostes ne conspectum quidem nostrorum sustinere posse. si quis dubitare hunc illi erga patriam male animatum clamabant. Hac stultitia e necessitate sua quid egerint docuit eventus. iidem Ejumndi iidem perpetuo in mincipesstivs declamant quasi literta nimia sibi tribuentes mentes plansum ignorantis populi aut etiam aulicam offam. Boin civis est vera remedia circum spicere publicis malis, quae planocitus stus ioritantur non tolluntur. itaque non vocanta est in libro de suprematu traditam hulpat + non de recto eius usu aut abusu est in controversium accepte a majoribus principum potestas, non honori eorum, non signis ejus sive in ipsorum sive in lega torum persona detrahendim sed admonendi sunt, ut facultate sua ex comm ad communem praesertim temporibus. Itaque a rerum perturbatione, quad oat sunt agere contra communem suae causa dum poti autiliter incusantur meunda ratio est qua securitat ua ieos qui conservan po etiam in alietro militem aluere modo disciplina custodiverunt, ne r sui non possum quodsi his malis imposterum exanti esse vo rationem excogitem simal et tegum qua et securitas publica servatur ot Ho Eu Hoc Si quid tale reperia potest,. Cqu certe suaderem principibus, ut ejus stabiliendi causa summi juris sui rigore disced remitfere ne graventur. Sapient est ut in tempestate, aliqua rer etiam jactura redimnre commune satulem. Itaque armis et foederibus nor velut fartibu diis non utentur tibus periculosisarem in extrema necessitate, ut sint adversus vim possit et populis t tamen operam quo id flari taracio consulant Chamant d au eeae n t intis