# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068450:0024
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068450:0024?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 1, 5b
# Folio 12v, page id 00068450:0024
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 11r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068450&page=24
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068450/jpgs/default/00000024.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 35 lines, status machine
# Lines: 35 recognised, mean confidence 0.95
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

XVI
Lri
A nostra ionoratione invalidum est argumentum ad ren tollendam
Quod vita conservatur excernendo aliena, retinendo propria non maxis
excludit mechanismum, quam quod flama aerem attrahit, saliginem
abigit. Hoc tantum colliva, quanto huc animalio machina praestat exquisi–
tius, tanto maxis divinae stritura conspicuum artificium esse.
Licet autem appetitus aut aversio anima (etiam non animad ver
tentis) conervirant conatibus conporis attrahentis aliquid aut ejicien-
tis (quod C Pator electionem vocat p. 78) non ideo tamen putandum
est, undum appetitum aliquid praestiturum, nisi concrovrerent motus ap-
petitum quraecedentes.
Fundum mali (circa Mistionum doctrinam) Cl. Autor haerere ait
(P. 85.) ii Aristotelica speculatione de divisibilitate corporum Mathematica
in infinitum. Haec (inquit) si res decenter astimetur, illa prima aberra-
tio est, verum roror PEodos. Niror qui vir Cl. in tales cogitationes
devenire potuerit. Mathematicum hic a Physico non difert, nisi ut
abstractum animo a concreto rebas. Abstrahentes animo non aliquid
falsi afferunt, sed aliquid veri seponunt, quia simul omnia considerare non
licet, imo nec refert. Necesse est, ut omnis pars extensi sit extensa; quod
maxime in linea recta manifestum est, ubi pars est similis toti: itaque pars
rursus partes habet. Aristotelem satis apparet hujui doctrina autorem
non suisse.
Ceterum hoec divisio non tantum in Geometria, sed etiam in Thysiva
locum habet, nec tantum divisibile est corpros in infinitum, sed et actu
divisum; ita ut nulla sit pari materiae, in qua non multas rvrsca vari–
etates notare liceret, si par rebus esset sensuum nostrorum subtilitas.
Qui haec non animadvertit, parum assurgit ad incredibilem natura ma-
jestatem.
Illud recte notatur, faesum esse, quod Aristotelici vulgo sibi per–
suadent, partem mixti quantum vio parvam, eodem modo mixtam esse posse
ut totum. Certe sale in aquam injecto non est necesse (imo nec imtel-
ligibile) ut partes ejus tranimutentur in corpus aqueo salinum, sed
sufficit, ut dispergantur per aquam.
Haud dubie egregia