# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068450:0040
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068450:0040?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 1, 5b
# Folio 20v, page id 00068450:0040
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 19r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068450&page=40
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068450/jpgs/default/00000040.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 35 lines, status machine
# Lines: 35 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Licet autem appetitus aut aversio animae (. ettam non animadvertentis:)
concureant conatibus corporis attrahentis aliquid aut ejicientis (. quod Ol.
Autor electionem vocat p. 78:) non id eo tanien putandum est, nudum
appetitum aliquid praestiturum, nihi voncurrerent motus appetitum prae–
cedentes.
Sundum mali (: cirea mistionum doctrinam:) E autor haerere ait
(pes.) in Aristotelica specutatione de divisibilitate corporum Mathematira
in infinitum. Haec ( inquit:) si res decenter aestimetur, illa prima aberra,
tio est, verum spcosov VEodos. Miror qui Vir Cl. in tales cogitationes devenire
potuerit. Mathematicum hic a Thysieo non differt, nisi ut abstractum animo
a concreto rebus; Abstrahentes animo non aliquid falri afferunt sed alii
quid veri seponunt, quia simul omnia considerare non licet, imo rec refert.
Necesse est, ut omnis pars extensi sit extensa; quod moxime in linea re,
eta manifertam est, ubi pars est similis toti: Hague pars rursus partes
habet. Aristotelem satis apparet hujus doctrinae autorem non fuisse.
Caeterum hac divisio non tantum in Geometria, sed etiam in Phiisi
ca locum habet, nec tantum divisibile est corpus in infinitum, sed et an
eta divisum; ita ut nulla sit pars materiae, in qua non multas rarsus vari
etates notare liceret, si par rebus esset sensuum nostrorum subtilitat.
Quihac non animad vertit, parum asburgit ad incredibilem naturae mujestatem.
Mlud recte notatur, fassum esse quod eristotelici valgo sibi perus
suadent, partem mixti quantumvis parvam eodem modo mixtam esse posse
ut totum. Certe sale in aquam miecto non est necesse (imonec in,
telligibile:) ut partes ejus transmutentur in corpus aqueo salinum, sed
sufficit, ut dispergantur per aquam.
Haud dubie egregia sunt, quae Vir doctissimus de Analysi coru
porum animalium habet, p. 95. et segue. ubi recte ad Khijmiam quan,
dam descendit. Vellem tamen aliquando explicari paulo accuratius
glutinositatis animalis naturam, quae hoc habet peculiare quod humidi,
tate non eapirante tamen calore induratur, ut in ovis videmus. Mey
morabile est etiam quod in animalibus salia volatilia mutto magis
quam in plantis dominantur.
Animae affertus conspirare corporis affectionibus etiam ubi mi
nime ex,
XAd