# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068450:0042
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068450:0042?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 1, 5b
# Folio 21v, page id 00068450:0042
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 22r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068450&page=42
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068450/jpgs/default/00000042.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 37 lines, status machine
# Lines: 37 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Non putett reprehendendos Medieos (: ut p. 137. fit.:) Sed lauclandos potius,
quod animadversa efsicacia salis volatilis urinosi ad sanguinis extravasati congulation
nem impediendam, tentavere, quid sal ejusmodi in corpore posset. Et licet tanta quanti,
tas in corpus sumi non debeat, cogitare proclive erat, nec opus esse;
cum intus alia auailia concurrant. Et licet omnis defuisvet sue
cessus, recle tamen atque ordine egissent, si modo eundo per gradus cave
verant, ne experimenta per mortes agerent, et agrorum poriculis discerent,
que
Non capio, quod jure clicatur p. 140. Alterantia esse raram avem
interris, et sola proxemodum evacuationes prae illis commendentur;
cum tamen cortea Peravianus aliaque id genus sine sensibili evacu
atione prosint. Equidem hoc faciunt fortasse operando in spiritus. potii
us quam in humores, quod neseio, an non et de Opii effectu dici possit.
Auid venena aliud quam valida alterantia sunt: et non raro sit, ut
venenum sola dosi differat a medicamento. Et scimus arsenieum
(vel etiam sublimatum)
aliquibas inter febrifuga (etsi periculosa:) arcana fuisse: Quod
fortasse prosuit majoris mali terrore naturae ineusso. Pun
tem tamen Atiam humorum correctionem aliquam dari, etsi
plerumque minus promtam. Et talis est quae sit cura lactea, aut
per decocta lignorum alioque id genus, quibas humorum constitur
tio immutatur. Duin puto saepius pargationes prodesse, non
quia excernunt, sed quita alterant, uti vomitoria in apopleaia ju,
vant. Dixerim itague duplicia alterantia esse: alia pro acutis
magis, quae in spiritus agunt; alia pro chronicis, quae inhui
mores. Evacuantia plerumgu bona a malio non separent;
prosant tamen et ipsa alterando, etiam cum non prosunt ea
cernendo, quod tamen sape facere negari non potest.
Non inepte dici putabam, excernenda esse submolerta in
locis, ubi colliguntur, atque ita organa eacretoria ad eapellen
dum stimulari. Hague non satis capio, quomodo hac sententia p. 1+ 8.
rejiei videatur.
Quod pag. 15i. conceditur, materiam peceantem ad ex
rretiones disponi, videtur esse alterationis genus.
Ad quaestionemiis3. quidnam sub actionum vitalium
organicarum
XXIV.