# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068452:0112
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068452:0112?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 1, 5d
# Folio 16v, page id 00068452:0112
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 15r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068452&page=112
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068452/jpgs/default/00000112.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 42 lines, status machine
# Lines: 42 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Z.) Quia experientia nusquam ullum Specimen sup,
peditat, quod tale quidquam actu fiat aut exsistat, ut, inquam, Mixta,
etiam sub immensa dissolutione diminutiva, inveniantur, sed velsa
tis crassam tueantur magnitudinem, ultra quam se extenuari non aposteriori
ferunt, experientiae suffragio: Aat sub satis crassa adhuc magni
tudine partium sui constituentium secessum mox subeunt, nulu
ladivisibilitatis m infinitum, ne suopicione quidem, nedum docimasia.)
3. Immo etiam in variis mintionum speciebus, nusquam
opus sit, nec usquam justa suspicio sit, ex indefinita, nedum infinita, parvitate,
arcessi debere aut solere, illorum constitutiva materialia principia. Sed experi,
entia malies testatum faciat, quod illa satis prope, et affatim pasum admanus sint.
Si recte n hoc negotio versaretur adversa sententia, possem iltam
ex aliqua parte salvare. Sed in terminis ut proponitur, non possum illam sanare.
Putat seu consentit; falli Aristotelicos, quod sibi persuadeant, par
tem Mixti quantumris parvam, PossC eodem modo Mintam esse, ut totum.
Hic ego iterum dico, quod si illud verum est, quod omne corpus
possit in infintum dividi, necessario sequatur, quod possit portio Minti in quan
talibet parvitate eumdem modum Mintionis (. materialiter) possidere, quem
totum, i. e. majus indivisum.
Aot vero si hoc vellet dicere, quod etiam in Mixto corpore, tam
possit, quam forte soleat, talis elivisio evenire ( etiam ea hypothesi sua in
quantum vis indefinitum 1) quae propterea non necessario aequaliter omnes
partes Mixti dividat; posset audiri. Sed ita non direndum esset, non potu
est eumdem modum servare: Sed deberet dici, potest eumdem modum non servare.
i. e. Dran kocm ein Mixtum anrh fo gnatheilen, daß seine Theilchen in
unolnichee uid anderer orduungs, alßo dadurch sin dab Miatum formi,
Een, zuestrenet werden: Sed non potest dici, ut jacent verba: fo kaum Hnm Mix,
tum noch allen femen Theilchan so getheilet werden, daß auch noch solchen
Theilihen, aben dagelbe (: specie:) Mixtum mouhuu; etiam numero infinito,
Siquidem Aabilita opinione de divisibilitate in infinitum
absoluta, hac omnes respectus sub se complectitur.
Vnde iterum iterumque insisto dicere et asseverare, quod proprie
haec perversa praesuppositio de divisibilitate in infinitum obstiterit
Aristotelicis, quo minus ullum realem et solidum conceptum haurire
potuerint, de vera tam materiali, quam formali ratione Mixtionis, uti
vere fere fieri solere, percipitur.
Hinc enim unice, quasi manifestum est (: nec unde vere
alias conceptibile:) enatum esse confusam illam sententiam, omnium
Aristotelivorum, quod Mixtio ita novum formam constituat, quae totam
materiam informet, et secundum totum immutet, ut tota aequaliter
sit illud novum, quod nunc est.
Vt videlicet