# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068452:0120
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068452:0120?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 1, 5d
# Folio 20v, page id 00068452:0120
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 23r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068452&page=120
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068452/jpgs/default/00000120.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 44 lines, status machine
# Lines: 44 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

mediate transserantur. )bitamen etiam sedatius mori observes.
Inde profecto nihil amplius, sed et nihil magis, commen.
dopgrro mea relationis magis, quam assertionis, fide, quam vere tran-
quillam et a praejudiciis, sub nuda simplicitate alienum, observa
tionem.
V+CESJMVM dubium, occupatur circa animadversiou
nem a me non solum commendatam, sed et exquisitissime limitatam,
et exemplo prolixe illustratam p. A30.
Monstre simile Cait) videtur as. Autori, Motus e
vitali sensu censu, tam sanos quam morbosos non essa inpotestate animae.
erunt contra, pergit ( credo) multo plures, quibus mon,
strosimile videbitar, eousque animae poteotatem extendi
Muttum veritatis utrimque est decidit.
A. Hicsi ego rigide vellem agere, deberem negare quod proposi
tio hic mihi assignata, in ullo meo scripto, dicbo, aut ipso animo,
fuerit, nec esse possit, nisi debeam pro homine judicii, imo sensus,
eloquii, collectionio, probationis, omnium profligatarum haberi.
Sed nihil pro me loquar: Loquatur teatus p. N30.
Certe monstro simile est, audire, quod Motustam sani quam
morbosi, vitalis tamen census, NVLO ModO Ars RESFECSV, YS
aVsM, sint in potestate anima rationalis.
An opus est admonere, quod ego hic protesser contra
illam sententiam, quae Amimam AB OMs potestate, ullo modo
aut respectu, usquam, in Motus vitales sumenda, absolute exttudit.
Quod solum hoc, hic equidem agam, ut obtineam,
non a plane omni potestate exclusam esse animam.
Dui vero fit, ut mihi adsignetur sententia Comissis
aut ademtis ita meis cautionibus:) directe contraria: Nempe:
Motus e vitali censu, tam sanos quam morbosos esse
(omnes et insuper absolute et sine ulla conditione, sine ullo respectu:)
propliciter in potestate Animae, et qui hoc non consentiat, Monue
Atro similem videri.
Puto, honertissimam me habere caussam, si quod su
per hac sententia oriretur incommodi, me excusandi, quod ad
me nihil pertineat.
Diluescet hoc tanto magis e mox subsequentibus.
Primo nempe loco non possum agnoseere, quod
animae gd. appetitibus (. Sed immensa multitudine con
fusis, et a nostra animadversione remotis:) motus vitalis,
et eaarte quidem consentiant.
Mea consideratio harum rerum funclatur et ac
quiescit, in rationibus, longe simplicioribus, sed et veris,
et, ut puto, evidentibus.
Appetitus Ani,