# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068452:0127
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068452:0127?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 1, 5d
# Folio 24r, page id 00068452:0127
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 19v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068452&page=127
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068452/jpgs/default/00000127.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 42 lines, status machine
# Lines: 42 recognised, mean confidence 0.98
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

idem ipsum tamen repetunt,
da neque ullum obstaculum Animae a corpere fieri posset .... neque (.paulo
ante:) ulla ratio esset, cur aliquid non posset (. Sattando d noc
Omia hac et fingula inquam, nullo modo, neque intelligo, neque volo, sed
Contrarium intelligo, per rationes manifertissimas, on
Et illud solum hic loci Volo, ut rationes illae expendantur.
Neque vero ullum propemodum comma hic invenio, ( el merito qui,
dem quomodo, omnia sibi invicem superstruuntur:) quod consensu vero amplecti valeam.
Esset ita d latura, ait, (. id est anima meo sentu  efficacissima (et cui nullum
obstacutum obsistere potest:) malorum omnium medivatiia, nec scopo suo unquam excideret u
Ego vero hoc nonsolum per jum dicta pegure necesse habev; sed subest ad huc ratio,
pragnans a priori, et communissima a posteriori; Nempert
A priori Animae humanae notoria impotentia, circa ordinatum, plene infor,
matum et adornatum, et aequali constantia ad plenum finem peroucendum, usum,
tam rationis, quam voluntatis, et maxime omnium, accommodationis ad necessat
ria media, Motum, sempus, modum, locum, et orguna, impedit certe a priori, imo
evertit, consequentiam allegata propositione assertam.
Aposteriore vero, confirmat hoc quotiianus innumerus eventus.
his fundamentis evidenter insistens; nempe tam aterni ortus, Animi pathematibus;
quam circa ipsa illa interne tunc fientia, anxietatibus (. rationali considera
tioni contrariis; cum nonsolum nihil juvent, sed turbent.) metu mali eventus,
inde horrore mortis, aut inter quomodocumque ad huc securiores conceptus,
impatientia sensus, imo solum morae: aut in considerata securitate: imo vaque
ria contumacia, et inde pullutante iracundia, vere illud efficiens, quod supra
de re simpliciore dicebatur, nempe multiplicem implicationem causarum, et con
fusionem, tam intentionum quam inventionum. (ops. Difs. de sirequentia Morborum.
His ita se motis, aggredior rem ipsam, nempe vestigare, quamobrem
efficta esse videtur, tota hac, ita ittricata diffisultas, de Motu, corporeae machi-
nae, quatenus nonsolum machina, sed plane quatenus corpus est, per se primo,
directe, insito atque indito; Curus solius vi et energia omnes illi
effectus esponte propria corporis, peragantur, solum in gratiam
anima, et nescio, an non fallenda animae causa, quo ipso haec essi-
cere, et sibi, et aliis, videatur.
Cum omnis noster intellectus, unive formari debeat,
a rebus vere exsistentibus; Necesse est, illas eidem offerri, vel imme
diate, a priori; vel mediate, a posteriori.
Illa a priori, reram ipsarum immediate, perceptio
directa et quarinuda, copfert intellectui veritates indubias atgeu
Simplioes; ad minimum nullis ratioenationibas, seu figurativis
potentiis perplenas. Cujusmodi sunt, verbi gratia, in omnibus sensitus,
quatenus singuli sunt talis; et eum ratiocinales non sint, propterea brun
bis quoque