# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068452:0130
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068452:0130?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 1, 5d
# Folio 25v, page id 00068452:0130
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 30r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068452&page=130
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068452/jpgs/default/00000130.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 44 lines, status machine
# Lines: 44 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

sorum Scholasticae Theologiae gerronum, quando ventilant: Quid Deus non possiti
Tam otiosam habendam puto illam suppositionem
Quid, et quantum Deus potuepit?
i simul probatum detur:
Quod idem etiam, eodem tempore, voluerit.
1I. Hoc ad intempeotivam, et, uti puto, inanem, exactionem devoti
silentii, ubi nullies illi sit usus; Inter Christianos;
At inter mortales Atheos, quam vana haec sit argumentatio, non opus
fuerit notare. Illud vero omnino opus fuerit monere, quod hac ratione propemon
dum subtratatur usus Theologico. Naturalio, in puncto dependentiae Animae a
Deo, ratione clatarum ipsi, impressarum, commissarum, potestatum, ex Archetypo san
pientiae Divinae, circa agendas et administrandas res corporeas: ad eogue debitam,
erga Archetipicum illud supremum Agens, reverentiam, atque dependentiae sui aq
gnitionem atque recordationem, postulantis.
AId. Solli hac opinione sentio, omnes Corporum Organicorum Animato,
rum fines: Cum enim soli homini Anima hao opinione concedatur, cujes
usibus, Machinae Corporeae humanae effectus, sensationes, et Motualia obsequia
(les complaisances, pour les intentions, et souhaits, de l’ Amc:) si non unice,
tamen praecipue, destinatae sint.
Quamvis enim facile agnoscam, haud mutto plus de finibus Animalium
bratorum concipi posse, si vel maxime Anima ipsis concedatur: Tamen hoc ipso
satis scio vulgo praeparari aditum ad illam iterum, ut ego quidem arbitror, intem,
pestivam suppositionem, quod omnia hominis causa, directe facta sint.
Quod enim verum necessarium, imo solum vere commodum, et sine
ambiguitate morali; jucundum, usum Physicum attinet, Monpotest ignotum esse,
quod suc oppiio parous exsistat, et paucissimis certe contentus esse potuisset.
Quod vero de illo usu morali diri solet facta hac esse tanto speci,
nde ehoms tient ne oris agnoecere deberet:
indirectu
Qbi minime nego aliquem hunc esse, sive directum ( quod ratione ipsorum taliu
um in se, intelligo:) Duod autem tot talia solum hunc finem, et sonum ha,
bere, voluerit Deuo, propterea dubium mihifit, quia nonsolum pauea,
Sed propemodum etiam illa, quae valgo abjecta reputamus, tantumdem,
nisi quidem amplius, huic scopo satisfacere possent, si debite considerentur;
Ubi certe v. g. aranea, apis, papilio, nihil minus admirationis meretur,
quam Elephas, Leo, Lavo, etc:
s
AV. Evertit, mea quidem sententia, omnem hujus suppositionis verisi,
militudinem, quod nonsolum nunquam ullum detur Corpus animales impri,
mis autem humanum, quod mechanismum, suum vere organicis actionibus
exhibeat, anima vere et perfecte cassum: Sed etiam Anima ipsa huma-
na, demonstrativa certitudine ( non enim jam de rebus fidei est sermo,
et insuper notum, quid etiam hic dissentiant Theologi, circa statum
anima separa,