# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068454:0106
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068454:0106?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 2
# Folio 53v, page id 00068454:0106
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 54r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068454&page=106
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068454/jpgs/default/00000106.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 53 lines, status machine
# Lines: 53 recognised, mean confidence 0.91
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

quemadmodo vndere est in resti in aquam projecto et chordis. Alii volunt
vortatem nescio quam ex cerebro transmissam per nerpost non peroros
transire. Honfec sententia Galeni Ex sujrioribus nocumr quod
cundiuns aleuu facultas princeps in herebro, et requin spintum elabos
I1
randum in ventriculis cerebri, hiobstructis deficere sensum et motum
obstinctis nempe principies nevorotum fieri paralyssiu ilequs ne curando voluet
tpul potissimum resrici. Hinc interdum paratysio fieri in ne) parte, quia
alius mervi ex dextro lacere, alii ex sinstro. Convulsionem fieri per inamtionem et
repletionem ut in chordis videmus, quaa expositae igni a siccitate rarefrum
et contrahuntur idum latitudinsem hoc modo et convursionem ex manctione
fieri ouet exrepletione vero sieut, chordae humaectata contra huntur quoa
consitudinem. Eprlepsiam simuli modo vilatieri a levi vbestructione
rentirculorum, a majori Apoplexiam Nihil simile in toto Hippociate
neque in eo puto nervorum vocabulum reperii cum et usum eorum gno
raverit, quem primus Herochilus tempore ptolemaeigitade si invenit. (ere
prareptor ejus proagoras lorge aliam habuit opinionem. Aristotelis
encentia verhie rexplicatur) Avicenna et Arabes etsi cum Arte
sentiant principalem facultatem esse in corde, tamen negant sine certoro
posse in actum deduci At spiietum vitalem ab animali perfici, et ita
Aristorelis dogma incrustant quasi is ita sensisset. sed de animalispirita
nihil it toto Aristotele, de nervis quoque .le parum aut nihil scivit; verior forte
Arabum sententia, sed certe non Aristotelica. Habemus duos libios
stristorelis de cbabeun animalium notu. Vidit voluntarium Motum
fieri moto appetitu ab objecto, appetitus ille tam ceter, ut fere priorsit
contlusgo quam praemissae. quod appetitus cordis possit moveri, explicandum
Aristorelis vult cum omni appetu excitari aliquem calorem vel frigus
quod quidem mirum, sed tamen verissimum, ec praesertim in magno
appetitu sentitur. Ita incalescimus, in ira,  seu cupiditate vindi na
est
laetitia, appetitu venereo. Beneficio caloris et frigoris fit motus vult autem
Aristoteles in corde aliquid aeris contineri, nempe ∞ Negna Epsojor seu
l
uspisistor. Illum aerem dispergi per totum corpus, principium autem
in corde esse. Is aer ealore diducitur frigore contrmhitur. Quomodq autem per
corpus penetraret fortasse non novit Aristoteles, cum rioposiai igno–
raverit redidit ossa ad motum facere, cendines in ossa terminari, per nervis
intellexit tendines quos comparavit funibus in Automatis Laxatis vel
contractis illis tendinibus motum fieri credidit Aristoteles dum spiritus ille
aereus intendines penetrat, atque eorum contractionem aut laxationem facit
e hoc mihi minus fit verisimile, spiritum Illum simul et laxure et contrahere
potuisse. Appetitum autem, calorem, principium notus ponnt in corde: spiritur
ilum ipsum qui in tendinibus est principium et sedem ssive fontem in conde
habere quod et in de patet quoniam si robustius aliquid aggredi velimus,
e
spriitum resirratione attrahimus imbicilliores autem reddimur dum expiramus
idem hodic prritui animali per nervos operantitribrunt. Verum cum
omnis antquitas revos ignoravent, credidere spirctum per venas et
artenis diffundi. Idemque et Aristoteles eusit, licet Caesulpinus Hofinanmis
ei alii ve aliter interpretentur Galemus vero negat eor
quicquo in tanteri a motum, dicit enim selegasse arternas
l
+ spivab. smedille