# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068462:0044
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068462:0044?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 1
# Folio - , page id 00068462:0044
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068462&page=44
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068462/jpgs/default/00000044.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 71 lines, status machine
# Lines: 71 recognised, mean confidence 0.88
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

licet pravitas
alii in alii
e quoties autem cins rationem habet, non ideo hominim
favet, quia minus mllus est nei quasi melior aut minu
malus sit. Nam in universum omnes aque nravi et
1
nonum mortui sunt, quia tamen dic esi oqualique
tene dissimincestro diversitate inclinationum; hine
tantiiaminuss
resistunt.
est Hominem in favoriabilioribu
alis
inhi
nec minima divinae gratiae pari
circunistactiis conlucari. Caterum
X) certum puito eum qui libertate sua bene utitur salvari, adeoque
eum qui damnatur, libertate sua non esse bene usum. Si tamen sensus esset
deum non dare fratiam nisi proportione usus naturalis liberi arbitrii ninium
dxeretur; tanquam Dens id solum rerpiciat, ita enim sequoretur
e
eum qui diu bene usus est libero arbitrio, et ram ala, salvar, run
tamen occulto dei judicio fieri possit, ut qui diu bene vixit, finalite, in aposta
siam labatur.
dum durissima aliquando curda
misericadia sibi facta 10tad
F. IV. (X K) concedendum puto deum praevidere quomod conditionate
seu quomodo quisclibero arbitrionsurus essit, si quaedam auxilia concederentur
eaque cognitient, ut aliis omnibus, nixum, decernere de occonomia gene–
ris humani, sed non ideo iis assentirim cesse est, qui putaut huiae
dad santem
uni considerationi deum unice alligari, quanquam ea saepe valere possit
Nam in summa scopus dei est perfectios operandi et fieri interdum
coro
potest, ut correctia pessimi, sit optima, et exemplostatuatur, nemini
e despirandum; quo au Deus cnn se non legat praevisioni melions
laterdam sguatur, quo censtent in
oeri arbitrii usus non apringit naturalis non astringit, et si eju ratiotem
aliquanda semi habeat non parvam Deconomia Decretorum divinorum cirta satem
vel potius rinut ma
talis est ut nullis regulis generalibus nobis agnoscibilibus includi possit, itaque nec
o
exilia divina sems et pers su a naturae vi vitsriosa sunt, nec semper perse
benent
imanta ntiacia, sid saese et forsusse plerumque der accidens antumpita eum deus
coa minore moliminet, destinata efficilo ut sapiens sdet, qui sceisdem ad plurs
plituoqua
un possit, diverserumque concurrentium ose effectum consequ, hoc mavolet
H
quam unicuique operationi causas assignare proarias per se efficeees, ut Cx
nutmatopoeorum artificis patet. Interdam tamen convenit causus pro-
prias et per se efficaces, imo ex se solis,  ad hiberi irresistibiles x impora
paro, quae scilicet tantarum sint virium ut nulla positione
i enim id bono. supicit praeviderinon elicends tantas habere
vires pro circumstantiis ubi adhibentur, ut constet non fore elidendas.
X. V. Sufficienter scilicet, licet non efficienter
Z. VI sed haec optio non unice penes hominem est, nam et voluntas ad bonan
Spirituale indiget auxilio divine. Aliqua tamen in decemendo hoc auxilio naturalo arbi
eris, ut aliarum ciramstentiarum omniumratio habetur, ati ivi ditum est
10 Haec doctrina foiin norum defendi nullo modo potest. Tollitenim
vinam omniscientiam, omnipotentiam, independentiam, rerum
a Deo dependentiam. Hno nec supientis landum DeD
ad instar hominis negligentis in diem vivat, et ex eventibus a consilia lapial,
caprar, Cum mula praevenine polui it, algolent qui diant alore comme alorso
FS it
iet, id est
venire. Sed novis
se denicoe a
percircumstantias effectim ootinent: na
dumair alqvidici, avemodo alio sersu divis
cum sodesunt
et est nihil respectursiperacuide