# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068462:0191 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068462:0191?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 1 # Folio - , page id 00068462:0191 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068462&page=191 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068462/jpgs/default/00000191.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 55 lines, status machine # Lines: 55 recognised, mean confidence 0.76 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. uC UIS c. 0. At: a Ui id C1 M ArI. 1X O- lis tC H. tis O 4i 1C 2 C- 2- id C Pogmrat Systemate P. 68) X quae in alterutro commendantur, in utroque esse debent, et salvis ejus principiis esse possunt. Non minus sec monstrans quam Concra temonstran conditiona amilis, BC summissus divt in divinam voluntatem resignatus, esse potest N et in preibus assidus fiducia, divinae gratiae laetus, in pricibus assiduus sse potest. Vicissim non minus Contra Remonstrans quam Remonsra potest esse vigilans, ad profectus spirituales ota attentus, in vicandis peccatorum occasionibus circumspectus vanitate habitus in virfutis xercitio confirmati et insecuritatem prolabi XX potest unnus inglari copinione taleu divinae gratiae alterpharisaica anitato sun in virtute colcude diligentia; potest unus desperare quod confirma non satis in se sentit gratiae auxilium alter quod non percipit propriae voluntas pardorem opinione comnania Iedeb lteu mae; sesado partis suae prajudicio, modo ne sun tanas undamentis rite colligantur 68) vae in alterutro commendantur, atroque esse devens in his. 5. X. uterque ultra sua principia medit tendit, solito hominibus more excedendi in alterutram partem. Eventus nostri non absolute praedeterminati sunt, sed epositis simul actionibus nostris, neque in nobis quicquam boni est, quod non a deo sit datum; neque quis quam ad cum statum gratiae se venisse putare debet, in quo non magna cura opus habesit, ut certamen bono fine coronet