# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068463:0127
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068463:0127?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 2
# Folio - , page id 00068463:0127
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068463&page=127
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068463/jpgs/default/00000127.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 55 lines, status machine
# Lines: 55 recognised, mean confidence 0.90
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

C11-
no
p(O5
re-
non
HUSu
ide-
Per
doni
ere-
5 X
ique
C ex
b0.
II0-
et de
mnC
527) (a) Etsi creatura Deo comparata quodammodo pronihilo haberi possit
ut in calculo infinitesimali quantitatum infinite parvarum additio et sub.
tractio ad ordinarias aut ab ordinariis negligitur: non possunt tamen prs
nihilis haberi vel infinitesima vel creaturae, cum comparantur inter se
Et ut infinite parvarum linearum proportionalitates inter se non negli-
guntur a Geometra, ita creaturarum relationes mutuae ne a Deo quidem
negliguntur: alioqui nihil pulchri futurum esset in productione crea-
turarum. Add. 8. 24 (e)
b)Si gratificatio divina ita libera intelligeretur, ut ratione impellente
careret, parum rationi consentanea foret. Abus, sus est, sed sapientiae, ut
pulchre raulus
C) Deus nobis etiam dat facultatem et voluntatem bene utendi. Hoc ergo
solis Delagianitantibus opponi debet. Gratia Dei etsi perse non esset efficax sed
per circumstantias, non ideo tamen laus et glora nobis esset debita. Circum
stantiae enim illae favorabiles, quibus fit, ut aliquando eadem gratiae mensura
in diversis diversam efficaciam habeat, non a nobis veniunt, nec in nostra
sunt potestate, sed refunduntur in seriem rerum, id est, partim imintellectum
divinum, partim in voluntatem. Nam in rerum possibilitate creaturae
conditionaliter considerantur ab intellectu divino, una cum iis, quae ipsis
convenvient, si existere ponerentur.
d) Praevisus bonus usus gratiae, vel potius (ex quorundam Evangelicorum sententia)
traevisa minor resistentia in quodam concursu corcumstantiarum positi, contert
aliquid persaepe, sed non semper regulam facit. Deus multa respicit et interdum
durissima corda emollit. Altior igitur (fateor) ratio est electionis, necuni
regulae a nobis comprehensibili ostringenda: et parum credibile est inter tot Ama.
canos a tot seculis Christi ignaros nullum fuisse, qui oblatam gratiam aeque fuis set
admissurus ac quidam ex nostris. Siquis adtalia confugit, vix est, ut non videatu
cecidisse causa. Non igitur homo solus se discernit, sed cum homine concursus
circumstantiarum aut potius series rerum. De caeterotam necesse est hominem
se discernere ab alio, quam necesse est me non esse Te. Profecto enim cognitio et
voluntas objecto accommodari debent, ita, ut, quod ei proprium est, necessario
in rationes decernendi de ipso ingrediatur: alioqui decretum ratione nitinequit.
Ut adeo jam olim scriptos quidam celebris (Hugo a S. Victore, in fallos) quaerenti
curDeus Lacobum dilexerit, Esavum odio habuerit, non in epte responderit, caux
sam esse, quod Lacobus non fuerit Esavus. adc. 53. 12. b
P.
Cri
60.