# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068463:0160
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068463:0160?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 2
# Folio - , page id 00068463:0160
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068463&page=160
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068463/jpgs/default/00000160.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 39 lines, status machine
# Lines: 39 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

d) doctrina absolutae reprobationis positivre plus dicit.
quam necesse eit, et pari jure defendetur etiam Deum
velle reccatum. Diserte scriptura: Deum nolle mortem
peccatoris. Ab hoc formula similibusque, divino honori
rerumque naturae consentaneis male receditur.
(ed Nemo sapiens dicet, poenas a legislatore aeque intendi
ac praemia.
F) Aliud est, non nosse vel cum prius noveris, non cogi-
tare, seu oblivisci; aliud non velle, cum scias, seu pre
terire. Itaque praeterit Deus, quos eum plena seu totali
voluntate salbos velle dici nequit. Non vero inde sequitur
eum plena voluntate velle, eos esse non salvos, nisi ob cul
ram: illud verum eit, hoc eum plena voluntate seu ex
omnium partialium voluntatum concursu resultante per
mittere, ut damnabiles reddantur, quemadmodum et omnia
mala, quae inserie possibilium optima a Deo electâ intercur.
runt permittit. En hac explicationa nulla admittitur im-
perfectio scientiae et potentiae, dum conservatur perfectio
voluntatis, quae est bonitas. Deus quidem nunquam judi-
erum sui intellectus sus pendit, sed de omnibus pronunci
at, de peccatis tamen non nisi permissive. Ceterum pul
chre Reckermonnus: Electionem esse actum gratiae; ideo
posse positivam esse et absolutam a consideratione digni-
tatis aut meriti. Sed Reprobationem esse actum justitia
ideo non esse sic absolutam, sed merito vel potius de-
merito inniti. Deus igitur mala culpoe permittit tan-
tum cum consequentiis suis nempe poenis: mala poenae
vult, sed praesuppositis culpis.
(ad tatendum est supralapsarios in eo non peccare, quod
supra lapsum Adami ascendunt. Nam Deus cum decrebit
permittere lapsum Adami, simul decrevit permittere
corruptionem massa, et qua dende aliquos rursus ad vi-
tam elegit.
h) Decretum permittendi lapsus fundatur in excellentia
seriei possibilium, cui ille inest, et in illa ipsa possibili serio
nascitur ex originali imperfectione creaturarum.
a 
pr
a