# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068464:0104
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068464:0104?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 3
# Folio - , page id 00068464:0104
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068464&page=104
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068464/jpgs/default/00000104.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 66 lines, status machine
# Lines: 66 recognised, mean confidence 0.95
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

(5) agnosco, si idem sit optare quod velle pleno conatu, sive
adhibito virium extremo.
(g) hoc loco non est opus recurrere ad figuras. Intellectus
et voluntas non figurate sed proprie competunt Deo, nisi
cum Spinosa facere velimus. Neque funt prassionesin Deo, quam quirpe quarca
antu
affectuum
rum naturae confusam quandam perceptionem involvet. sed quaecunqua ipso ad nstac coeptam concipiuntur
sed consistunt in cogitationibus distinctis, quaecunque in irto
ad affectuum instar concipruntur. Trascitur, id est vult
punire non improvisa crimina; poenitet, id est, vult muta-
re, quae dudum constituerat ad mutationem perducenda.
(Ch) Concertatio mihi aliquando fuit cum CImo Quio Paulo
Pelissonio, utrum alia sint Deo quam nobis justitiae noli
ones. Huc ipse mclinatat, et poeta, qui dicit. sunt su.
peris sua jura. Ego contra contendi: uti quaedam communis
Deo et nobis Arithmetica et Geometria est, et quae nobis
in eo genere vera sunt, etiam apud Deum valent, etsi am-
plioc sit divina scientia infinitis modis: ita aeternos circi
justitiam veritates, quae apud nos demonstratione certa
constant, etiam a Deo observari. Nam et cequitas suis propor–
tionibus continetur. Has regulas violari a Deo nostra
tantum ignorantia credi facit.
(1) imo non ob hoc tantum, sed etiam ob majus ipsorum
et aliorum bonum.
(X) Tale nihil Deus facit, ne ad tempus quidem. Aliud est
conciliari aliquid cum nostris justitiae regulis non posse
aliud conciliationem nobis non apparere ob totam necotii
seriem non perspectam; quo casu incivile est de ea judicare
ex pauciss ut siquis ex Actis judicialibus mancis et Muti-
lis sententiam ferat. Hic ergo nostra ignorantia non
e
est juris sed facti. Fuere qui credid docuerunt Deum
Jure absoluti dominii poruisse in aeternum exitium praecipitare innocentes. Haec sententia tribuitur
pumocentes. Hos quidam Dynetions seu potentiarios dinem. Haec
Wdhitakerus, Amyraldus aliique non pauci. Sed videntas explicand non possunt excusari, nisi explicentior
sententia fuit petrodi Alliaco videntarque secuti eam Beza Chamierus
de jure quodamstricto avonEC Doias, quadi phis ctatuit qimpunibilitatis ibertatis a reddenda latione, mpunibilitatis
ompunitatis seu incigibilitatis; quadi praetor jus reddere dicitur, etiam cum mique decernit, eHobbiu, omnipotentipus ad mnia ibuit
cum nique decernit. Et hac Aetet qui justitiam a lege, superiore coactione, unice
erivant. Sed haec imperfecta notio est. Sed perfectae sustitiae, Deox maxime digna
altior origo est ex confluxu duplicis fontis, Sagientiae nempe et Bonitatis. Hocs
valdeea
nectantum ad condignuna
sed etiam ad congruunt,
none ita justifia porrigitur non tantum ad facultatem sut cum Grotio loquar
Sed etiam ad optitudinem fnec tantum quaeritur an actionem habeat lresus 
inrie nenue tantum an deus
atisfaciat alis sed etiam an sibis id est suemme sapientu. Imperfectet ustitia est, qua locum haberet, si capodemen aliquis,
sen remedium Juris, sed etiam an habeat quervndi causam conquerendi
el malus Manichaorum Deus huc omnia guberaaret 
sunt
Aliud est Voluntas, aliud affectus, quos
passiones dicimus, quoutique imperrectionen
continent, cum earum natura
quae in deo est, etsi uniquum statuere
non possit. Sed peccant graviter qui
justitiam in solo potentis arbitra jundum
sepositis sapientiae et bomtats rationibus
iti
sonfacit quod Ancti
vcent inaccoi
able)
nt
cur
der