# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068465:0107
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068465:0107?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 4
# Folio - , page id 00068465:0107
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068465&page=107
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068465/jpgs/default/00000107.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 65 lines, status machine
# Lines: 65 recognised, mean confidence 0.83
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

12-
(12
atra
n
is
Ux
tar
12
di
M
UF.
ine
(b) Nuper resiterum in nervum erupit, responso quorundam
Doctorum Gallicorum, qui ad exilium vel palinodiam sunt ad.
acti. Et secutae sunt acres in Belgio foederato turbae inter Romana
partis homines, quibus factum est, ut Archiepis copus Eebastensis
etsivir caetera satis probatus, ob Tansenisii suspicionem gradu
Vicarii Apostolici dejiceretur: resque eo processit, ut tandem Ordi-
nes Foederati (etsi alterius in sacris sententiae) autoritatem interpo-
nere cogerentur. Postremo Clemens XI. Praedecessorum Tnrio.
centii X. Alexandri VII. Ennocentii XII decreta, quanta potuit
verborum efficacia, confirmavit, sensuque tansenii damnatas
esse propositiones non tantum signari sed et credi jussit,
quantum hoc juberi scilicet potest.
lad
ta-
baresolen
TCF
le
qur
de
eu-
aP-
UI
B8
La
sempem
(certe Helmestadienses,
Gi (a) Solerantiam Ecclesiasticam non omnes Evangelici Reformatis negarunt. Nam ut de Melanothone et asseclis mil dicam;
madis regant. Certe Hebmestadienses, Rintelenses, aliique nostri Regiombntani, Rintelenses aliique nostri
Etaeologi praesertim Dransuicenses, Reformatorum sententias
minime domnandas censuerunt. Finco in doctiona de Persona
Curisti non multum ab iphis recessere. Tidem hiera communione
Eucharistuca eos excludere voluerunt, qui realem praesentiam
aut perceptionem sincere admittunt, etsi eam oralem aut corpo
ralem appellandam negent, et svindi extendunt. Beveriu
inprim
Iudicant saxonici pleriqus, et alii quoque multi, quien credestina,
tionis doctrina Reformata invenire sibi videntur, quae suit domas
tolerantioque odeo Ecclesiastica obsistant. Pterumque taemen
condemnationem suam inadificant non tam disertis doctrinis
communibus Reformatorum, quam consequentiis inde dedlucis
et controversis, et quas, ni fallor Reformati salva doctrinae suae
summa vitare possunt. Ex his intelligitur, Evongelicis nostris
hactenus in ea re non satis convenire, nec spem deesse, satisfieri
posse et iam rigidioribus, prudentibus tamen et bene animatis.
luculenta, candida et commoda dloctrinae ex positione a Refor-
matis profecta.
Ducibus inprimis insignibus Viris, Georgio (alixto,
et Conxado Hornejo, Brunsuicensium Principum
Theolegis, quorum autoritatem et doctrinam multi
alii sunt secuti, qui nec in articulode persona
Christi multum adeo a Reformatis recessere
condemnationemmereantur,
E