# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068465:0156
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068465:0156?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Theologie LH 1, 18, 4
# Folio - , page id 00068465:0156
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068465&page=156
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068465/jpgs/default/00000156.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 48 lines, status machine
# Lines: 48 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

(d) Doctrina absolutae reprobationis positivae plus dicit, quam
necesse est, et pari ratiocinatione defendetur etiam, Deum velle
reccatum. Diserte scriptura: Deum nolle mortem peccatoris.
Ab hoc formula similibusque, divino honori verumque naturae con–
sentaneis male receditur; cum facile aliis scripturae locis concilientur. Sic improbi inmentem reprobam
set Nemosapiens dicet, poenos a legislatore aeque intendi ac
pramia.
Ad Alina est, non nosse vel cum prius noveris, non cogitare seu
oblivisci; aliud non velle cum scias, seu praeterire. Itaque prae-
terit Deus, quos eum plena seu totati votuntate salvos velle
dici nequit. Non vero inde sequitur, eum plena voluntate velle
eos esse lnon salvos, nisi ob culpam: illud verum est, permittere
eum plena voluntate seu ex omnium partialium voluntasum
concursa resultante, ut damnabiles resdantur; quemadmodum
et omnia mala, quae in serie possibilium optimâ a Deo electa
intercurrunt, permittit. In hac explicatione nulla admitlitur
imperfectio sciantiae et potentiae, dum conservatur perfectio vo-
luntatis, quae est bonitas. Deus quidem nunquam judicium sui
intellectus suspendit, sed de omnabus pronunciat, de peccatis
tamen non nisc permittendo. Caeterum pulchre Kectermannus.
electionem esse actum gratiae; ideo porse positivam esse et
absolutam a consideratione dignitatis aut meriti. Sed Repro
bationem esse Actum justitiae, ideo non esse sic absolutam, sed
mento vel potius demenito imniti. Deus igitur mala culpae per
midlit tantium, cum consequentiis suis nempe poenis: mala poens
vult, sed praesuppositis culpis.
G) Fatendum est, Supra lapsarios in eo non geccare, quod supra
lapsum Adami ascendunt. Nam Dens, cum decrevit permittere
peccatum Adami, simul decrevit permittere corruptionem masse
ex qua deinde aliquos rursus ad vitam elegit. Sed reccabunt, s qui
Reprobationem facient consideratione lapsus priorem.
h) Decretum per mitlendi lapsus fundatuur in excellentia seriei
possibilium, cui ille mest: et in illa ipsa possibili sene inclinatio
rerum ad lapsum nascitur ex originali imperfectione crea:
turarum.
traditisunt, dumpassusestores t oucasi
ones haberent, quibus augeretur pra
vitas et exereretur; et ut ab essent eae
quibus corrigerentur
illa vel ut vulgo vocant,
ila seu consequente
quae eveniunt, statuit
rantecedenter non nisi rejiciendo
repellendo, consequenter 
sallem permittendo
nonnisi permittendo
add. mox 5. 40. b
a