# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068468:0018
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068468:0018?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 1, 3
# Folio 9v, page id 00068468:0018
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068468&page=18
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068468/jpgs/default/00000018.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 37 lines, status machine
# Lines: 37 recognised, mean confidence 0.86
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Mirifice mihi placet Homic stubbii institutum. Est velut Billichiu
quidam, eiCaramontius, et Lin danqu et Conringius qui nostri temporis
inquinendu S contum eliosa demas caetera praeclara
jactatores ad veteres revocant.
sunti
6
Ego ita sentio. Quaerendum esse, quasi hihit no ante nos inven
tum esset; de concludendum definiendum,  jact quas omnia veteribu
C
constitissent, quamdie non effecimus ut usu ipso medico fuctum inventorum o
sendima. Sed hoc non fiet etsi nulle inventis novis productis antequa
Respublica manum admoliatur
 ordinem quendam methodum applicandi
eadem communidem expermientorum constituat. Quid protest detegi aliquid quod
vix ad millesimum, quemque pervenit 
et forte aute. fructum rursus oblitati
quam multa praeclara rum in libris ante nos, tum in memoria schedis
Medheorum nostri temporis, imo et vulgi sermonibus sunt quae si collecta
inunum digesta in ordinem, et vera ratiocinandi atque inducendi arte adhibita
c
essent in arsum posemus e estsemus paulo prosius perfectioi medicinae, certae
vitam multorum proferremus. Neque enim Vubitandii ei multos homines facila
negustro servari posseqvales ego omnes esse arbitror, qui febri, qui peste, qui hychope
i
qui calculo, qui pathisi, qui vitio aliquo humotum moriuntur. Nam in quibus
ruplum est aliquid, aut quibus viscera vivendi tractu velut, detrita sunt in
p
ectum rad alia est. denique putem breri temporis spatio per medi
quabus
cinam effici posse, ut homines  fere non nisi morte natural, aut saltem
A
inforturiis inevatabilibus (qualia sunt vulnera lelatia, lapsus rupturae viscerum
ala X)
id genus) moriantue. Quod si fiat non ideo perus res humana habebunt
ex mulitae iut incultae terra habitabiles tamen, ut non debeamus de
dominu multitudine, anqueri. Quid prehibet aliquando horbus oibus a juventule
ertus vivendi regulas praeseriptas esse, quas profecto tam religiose servarent