# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068485:0006 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068485:0006?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 4, 7b # Folio 3v, page id 00068485:0006 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 4r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068485&page=6 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068485/jpgs/default/00000006.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 68 lines, status machine # Lines: 68 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Ab objecto omni sub boni specie considerato, Amor; sub mali specie odium Ab objecto bono praesenti in sensibus voluptas in Animo gcndium seu laetitia; a malo dolor et tristitia. A bono praeterito compositum aliquad ex gaudio et tristitia gaudium ex memoria, tristilia ex praeteritione sontra de malo. A bono futuro desi- derium et fuga. si bonum futurum impossibile aut malum necessarium, despe patio, si dubium solicitado et auxietas; si possibile spes et metus, quibus ab optinione facilitatis aut difficultatis gandium et trisitia annexa. Habemus at affectu mutu uppro respectu passionem alterius quas vel approbamus vel improbamus. Ita longite ulamursen congandemus, invidemus. Cum approbamus matum alterius insultamus cum improbamus tuca condolemus aut misericordia afficimur. Variatur et affectus cum aliquid approbamus aut improbamus tanquam aequam et iniquum. Ita cum aequum pudicamus aliquem bono fini, ant malum pati applandimus, cum tuiquam indiguamur irascimur. sed medico imprimis considerandum Affectus sit a causa reali Cap. 5. Contincus quod consistentiam propriam habet, contentum quod ab alio. Ossa moren– an ab imnginaria tur a musculi, hi aspiritibus, alimenta in vre oesophogo ventinnto a continentibus e tractis conbcntus in cordis venericulo sanguis a contento cordis tyne. Motus vel naturales mere, eHfervescentiae; vel arganici qui fere per distensionem fieri solent; si distentdantur ventriculi cordis et arteriae a sanguine; intestina aflatibus, sibiae musculorum et intestinorum a spiritibus, unde motus musculorum, motus peristalticus etc. Motus organici speries primaria est voluntarius. censeo musculos fibris a sp. animali repletis reddi treviores, alligatas partes ad se trahrie aut a se complexas coarctare, et ita contenta propellere. Continue fluunt rervi sed copiosius cum objectum externum aut animi affectus concurrit. Spiritus animales videntur ad simplicibatem elementarem proxime accedere, nimaeque proxime pcungi, et hoc unum esse cui proxime imperat anima, non igni cordis incerno aliisque qui post spiritus animala est in corpore simplicissimum. Ex his jax ad alia secretiora accensa erit c. 22. ad Motum aMlinalem requiruntur mambra partesque movendae durae vel molle musculi cum fibris et tendinibus; nervi ad eos venientes ex cerebro cerebello et medulla spinali. ipsum corebium et serebellum; denique spiritus cinimales inde per C. 13. Docuimus alibi conlinue sine intermissione deferi ad musculorum fibias spiritus nervos venientes animales naturaliter sicque servari oppositos in aequilitrio musculos, idque conviciim per oris torturam ex alterutrius maxillae labiorumque musentis paralyticis ortam, cunsculis scilicet oppositis caeterum sanis, mox partem sanam nimium contrahentibus et quide convellentibus, idque ob defectum retritentiae et aequilibiius, paralysin consequentem. Quoties autem labet homini hanc aut illam partem movere, toties ad musculos id praestantes conia majore mittit spiritus animales, qui musculos illos potentius in flantes et contrahentes, quam inflantur et contrahuntur oppositi partem quoque ipsis musculis contractis junctam simul flectunt vel extendunt (+ sed cur et quomodo anima plures mittil spiritus animales? Sciendum est ergo genuissimum Aethera corpori nostro inclusum id continuo esse Motu, ut in flamma, in Magnete, in gella in omni liquido et molli cumque determinetur ab umbientibus et coerceatur ipsum cum minore resistentiam invenit, eo ferri, et cum x aliquo successu factum est, ut quodam motu se feliciter expli- caerit, omnia in corpore ito formari, ut eodem redeunte casu, iidemaditus aperiantur, unde novoc illus impefu fertur. Unde voluntarius est q motus, qui fit ob eas causas natmales, quarum mens consira est, seu sensum boni et mali conutantem habent. + Membrana nihil aliud est quam tendo non rotundus, sed planus. onem humorem amanitudine carentem, et extra vasa et mnariam vesicam repertum voco pituitam: ut a bile ob amantudinem, a sanguine lumpera et chylo ob vase eorum excludatur (+ quid sudor elitue pihnita Y monino certe ?1) Quicquid est in arteris aut venis, id est sanguis. Quicquid in cerebe aut cerebelli ventricnlis aut inter utramque menyngem pituitam orco, ut et aquam hydrocephalum constituentem item mucum narium, screatum oris ipsam sativam, item humiditatem ib pericardio natmraliter vel praeter naturaliters in pericardio, repertam ut et in pectoris cavitate extra pus et sanquinem beffusum; humiditatam in ventriculo restantem praeter Chylum et faeces. Tennior saliva, cxassior in ventriculo et intestinis. Et hoec idem utilis; inutiles mucus et sereatus. Est item dueri, ec insipida, acida, aceiba, salsa C24 videtur esse spiritus animalis ejusdem fere cum spiritu vim naturae, nam ab hoc reperatur facilleme et promtissime C.25. Invitacad somnum omnis spirituum animalium consumtio qualiscunque: frigus externum voluptas omnis animique tranquillitas, auris humiditas naturalis vel artificialis frigus externum et narcotica. Ex his enim omnibus minuitur mobilitas sprrituum cap. 4. + Convulsio videtur cessare secto nervo quia tunc nervus non amplius praeter naturam tenditur