# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/00068487:0004
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068487:0004?run=74
# Title: Leibniz-Handschriften zur Medizin LH 3, 4, 7c
# Folio 2v, page id 00068487:0004
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 1r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068487&page=4
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068487/jpgs/default/00000004.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 81 lines, status machine
# Lines: 81 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

C. 19. Spiritus acidi per syringam in canum venam notabilem immissi subitanear
gravissinum symopem geperere.
c. 20 quando sanguis ex suis vasis oposis vel suptis erumpit pn asperam arteriam et
mx per os ejicitur, fit haemo tg seu sampanis santum, quanto effunditur in
pulmonum parenchyma fit peripneumonia, cum in pectoris cavitate collectus it
ov
suniem seu pus mutatur fit Empyema, Ruptura vasorum interdum sit a tussi
vociferatione vel alio corporis motu vehementiore
Austeri ac Angustia Hypochondriaca quaevis ad suffocationem tendens vel
assarget ipsa ad fauces, vel haret crca praecordia et utexplicabiles aegris
parit dolore auxielates, oc constinuo instans antrus deliquim minitantes.
Multi ex (vacuatione sanguinis copiosa in animi veliquium incidunt.
serum salsum prae aliis corrigunt pitalae de cynoylossa vel destys race.
C. 21. congulatio aer frigidus aliterve nocens interdum producit congulationem sanguin
in vasis pulmonum, aut intermediis putmonum maeandris, unde sanguinis stagnatio, et
ex ea vasorum distentio ruptura, effusio, peripneumonia, quin post apertum apostem–
phthisis et ul plinimum Mors.
an symope et hypochondriaca suffocationis speciebus quibusdam cum tesset
resprratio notubilis salva vita, aliquindo perdies inserios necesse est tu ue nsaria
strangulade
in catharro suffocativo dicto, angina, cessat insprratio quod s vel nares
simul plune obturantur, vel largux obestinitur compiimituroe semmopere
quando opus est multa respiratione, tunc quia faciluis thoracis et diaphragmatis
explicatio festinatur quam intenditur
major respratio; praesertum  canse crebio urgeat. Idem est quando non est
is
sufficiens una respiratio, cum scilicet thorax quantum debebat attolli non debet
ob induratas pectoris cartilagines praesertimus ob plentitidem comitis doloris causa
expansionem impedientem. Ita et fit culpa dia sragmatis cum vel propter
inflammationem maxime aliamve affectum proprinem convenienter motu gemino
et rciproco cieri neqit, vel propter spatii in abdomine defectum, ut in ascite
gravi, aterigestatione sublimi  dentriculo aut intestinis flatu distentius satis
explicari nequit. Pulmonum vitio cum eorum parenchi ma est minus spongiosum
et explicabile, aut cum peripaeumonia tenentur aut mediveri asperae artertae
ramorum notabilium angustia urgentur. Minus spongiosum et magis soludu
et carnosum pulmonum parenchyma non raio reperi in quorundam, post mortem
dissectione; observatum et est a me corrugatum, quod utrumque licet explicare
sallis difficle pulem conjicio tamen fieri solidius cum ab acrire simul ac viscidiori
sanquine ejus pars arteriis venisque intermedia laviter excoriatur, Aerumque consolidatur
potest et in er sanguine, pure aquaque austera esse causa corrugationis si pux vel aqua
difficiliorem etiam
in pectoris caxitate collecra ipsum pautatim penetrent.
ideoque crebriorem reddunt respirationem, gravedo, polyspus alindue in naribus, ostium
largngis crassa pituita obsitum; tou tonsillae inflammatae, aliasve tuimefactu
ubi non tantum minor inspiratio ob viae angustianu, sed et quia aer frigidior
in genere aeris inspinatio difficitis
attractus est motestus, ut mihi probabile est.
dicitur Dyspnoea, cujus primariae species sunt: antrelatio: orthopnoea
asthma, nncubus in antetatio respiratio parra et concilata, mi in orthopnven
iminue concitata sed longe major et quidam erecta exporrectaque cervice.
in Asthmate praeter inspirationem difficilius ac cum labore procedentem,
observatur sibilus sive, stertor in pectore, qua subinde aliquid exremitur, subindenihi
nncubo dormientibus tantum ac praesertim dorso incumbentibus obvenieati copum
latur ponderis praecordia prementis ac suffocationem minantis somnium unde
mira saepede persona incerta vel sibinvisa delirant Metamholici pin suffocioe
Hypochondriaca inspirationem laedente, atque vigitantibus saepius quam dormientibus
obveniente ita anguntur tances, ut in strangulationis periculo se versari
putent aegri. Duspnoea esse potest vel a materia vel flatu in patmonum
Monchuis, inastimate et orthepnoea utrumque concurrere videtur in Aftamate
dicto oculto subinde soli flatus; qui et in Archetatione, inculo, Hypochondriaca
Tussis interdum utitis ad contenta expellendu,
possocave donunarivedentur
Tuccitum et vomitus, sed in sputo sangiinis is semper matus.
In singultu interrumpitur inspiratio per intervalla incerta et maequalia
aliquandi gravius aliquando levius propter conptulsivum diahragmatis notum
C. 23. In sternutatione laeditur aeris expiratio, nam post aliquam ispirationis incho-
atae suspensionem subito et magna sed mox iterum cessante sive abrupta vi
pernares inprimis aliquando et os quoque cum vehementi corporis universi
concussione atque occurrentium exclusione aer unarvice expellitur Laeditur
eadem expiratio et in Tussi, in qua non una sed pluribus simul ac interruptis
vicibus tit fit aeris et contentorum in trachaea arterique, si quae ibi occunant et
sequacia sint, exclusio,  aut per os. cum corporis concussione nunc blanda
aus sle. n ortie umi um liqu hocliptur, vel icm cum nagmo enge
al
a
qu
tum qu
altiarem
lurinae exclusio
aediurer in siugnetur
c. 22.