# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0008 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/00068502:0008?run=74 # Title: Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 1, 4a # Folio 4v, page id 00068502:0008 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 3r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=00068502&page=8 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/00068502/jpgs/default/00000008.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 78 lines, status machine # Lines: 78 recognised, mean confidence 0.96 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. velut in antro Morphel AD PAR TEM SECVNd AM Ad Arfici1) infirmum est argumentum quo Cartesius demonstrare praestabas igitur non movere tranc dubitacionem tentare. saneratio cur materialia sentiamus, extra nos est, itaque vel a deo, vel ab alio, non a deo, si nulla existunt foret enim deceptor; non ab alio, hoc probare oblitus est; Ergo ipsa existunt. Responderi potest, posse ab alio esse quama deo, qui ut alia mala permit tit, d graves quasdam rationes, ita quoque permittere potest sine nota deceptoris; praesertim quia haec decepsio nostra cum nullo est damno conjuncta, potius ingratum nobis futurum sit non fabli nunc quidem q se avi eisse dic praeterea captio in eo est, quod dissimulat argumentatio, fieri posse, ut sensiones quidem sint a deo vel alio, decept judicium tamen, (quod causa sensionionis sit a res sit ab objecto reali extra nos adeoque deceptio, oriatur a nobis. Quemadmodum et congit contingit, quando colores aliaque id genus pro realibus objectis habentur. Praeterca possent animae meruisse hunc statum dec peccatis anterioribus meruisse ut ad hanc vitam deceptionis plenam agendam damnaventur oquo umbras pro rebus captent; a quo platonici non videntur abhorouisse, quibus haec vilat somnio similis visa est; dementa la mente etfnis haustibus, antequam veniret, ut poetat canebant, cavriubebat. Ne te cum porta cancri egrediere calentis carerum in quo cirsista alium realitas aqui dictum est, e pars. artic. demonstrare Ad (4) Corpus in sola extensione consistere, astenderi aitur tentat Cartesius enumeratione aliorum, quae removet; sed ostendendum erat numerationem attributor esse sufficientem; deinde non omnia jare rmoventu bene removentur Certe qui atomos, id est corpora summae duritiei admittunt, negabunt duritiem in eo consistere, ut motui manuum non cedat, sed in hoc ut figuram servet. et qui corporis essentiam constituunt in ar2i Tonia seu impenetrabilitate non a s manibus nostris aut sensibus repetent ejus notionem, sed ab hoc ut alteri homogeneo locum non det, nisi aliorsum abire possi Velut si fingamus in cubum, pr, eodem momento incurrere aequali celeritat e s xe alios cubos ipsicae quales et natura similes, ita ut unusquisque eorum una sua hedra uni hedrae cubi excipientis accurate congruat; ita impos eo quo posito impossibile erit vel ipsum excipientem cubum, vel partem ejus loco moveri. + quod si cubus ille ponatur esse extensum penetrabile r tanc cubi sex ex concurrentes angulis quidem suis sibi mutuo obsistent, si tamen flexiles sunt nihil obstabit, quo minus partes mediae in locum cubicum excipientesm irrumpant. Unde etiam intelligitur, quod sit discrimen inter dunitiem quae quorundam est corporum, et inter impenetrabilitatem, quae est omnium. cujus Cartesium meminisse aequam erat, non minus quam duritiei (cese eodegi Ad (5. 6. 3) Egregie explicuit Cartesius quomodo rare factio et cndensali rarefactionem et condensationem, quales sensu percipimus; ie posse locum habere, liet nec vacuum interspersum, nec mutatio dimensionam ejusdem materia partis admittatur materiae, admittatur Ad (8 usque ad 19) qui vacuum tuentur, eotum non parcei spatium habent pro substantia, nec Cartesianis argumentis refutari possunt; aliis principiis opus est ad hanc litem finiendam. Concedent quantitatem et numerum, non subs istere extra rec quis attribintu ilti negabunt s patium seu locum, esse quantitatem corporis, et polius hubere ipsummet habere credent quantitatem seu capacitatem, ei quam contentum corpus habet aequalem. ostendendum Cartesio a Cartesio erat. spatium seu locum internum non differre a substantia corporis. contra sentientes se communi morta lium notione tuebuntur, qui existimant corpus corpori succedens eundem locum idemque spatiuni ingredi quod a priore corpore etat desertum, quod id vero dici utique nequit, si spatium cum ipsa corporis substantia coincidit. Negabunt quoque locum corporis nihil diferre ab ejus situ Etsi autem situ vel loca praeditum Etsi autem situm habere, vel in loco dato esse sit accidens corporis, ipsum tamen locum esse corporis accidens, non magis admittent, quam ut contactus est accuens ta quoque quod tangitur accidens esse Et quidem, videtur mihi Cartesius non tam salitire sua sententie pribas rationes aferre, quam contraris argumentis hanc quoque deceptionem nostram Celut in Morphei autro oc Morphet antrum ven cive flexilis sive rigidus intelligatur